Ліст з Гоа да любімых і не вельмі суайчыннікаў

Воляю лёсу ўжо каторы год запар зіму я баўлю ў Індыі, большую частку, на жаль, у Гоа.
Вось ужо і дадому праз месяц збіраюся, а пакуль еду ў Гімалаі, у Сікім — глядзець на чырвоных пандаў. Мне 33 гады. Я не жанаты, у мяне няма дзяцей і пастаяннага даходу. У мяне вышэйшая адукацыя, я падарожнічаю і ў цэлым не дурны малады чалавек. Беларусь як тэрыторыю я люблю. Як краіну — не.

Раней, знаходзячыся тут, я наогул не чытаў навінаў, не заходзіў у фрэндстужку фэйсбука, толькі зрэдку посціў туды фота.
Сёлета я не тое каб не стрымаўся, а хутчэй пусціў гэта на самацёк. Наогул без эмоцый. Ляніва рэзаў фруктовыя салаты, смажыў крэветкі і рыбу. Сёння чытаю — купюры 10 і 20 руб. адмянілі. У гэтым рашэнні я цалкам згодны з нашым глыбокапаважаным і прафесійным урадам, кіраўніцамі Нацбанка, ЦВК і ўсімі іншымі паважанымі кіраўнікамі дзяржаўнай інфраструктуры.

З аднаго боку, мне ўсё роўна. На пазалеташнюю дэвальвацыю мне таксама было ўсё роўна.
Я не страціў ніводнага даляра, наадварот, у тыя гарачыя летнія дні зарабіў некалькі тысяч, наогул нічога не робячы, проста маючы інфармацыю і нейкае кола знаёмых. Не адчуваю ніякага гонару — я толькі міжвольны саўдзельнік нашай беларускай рэчаіснасці. Дарэчы, гэтыя грошы склалі мне ўвесь бюджэт маёй зімовай паездкі 2011/2012 г.

З другога боку, неяк не ўсё адно. Я не актыўны ўдзельнік паходаў на вуліцы, хоць у 2006 адстаяў усю ноч.
Трапіў я туды досыць дзіўна: ДАІ не прапусціла мяне ўверх ад цырка, паварочваючы на Купалы, я заўважыў людзей з трыножкамі ад камер і проста заехаў у глыб квартала. У кішэні было чырвонае свежае паўсапраўднае пасведчанне з надпісам «Press», выдадзенае Міжнароднай асацыяцыяй журналістаў. Дзякуючы яму я і прайшоў праз кардон ля «Цэнтральнага». Я сноўдаўся паміж журналістамі, прасіў іх не звальваць, маўляў, толькі дзякуючы ім нікога не чапаюць. Я чакаў раніцы, світання, першага транспарту на дарогах. Я чамусьці думаў, што першыя пасажыры выйдуць з аўтобусаў і далучацца да кальца людзей. Я думаў, што аўтамабілісты спыняцца і выйдуць з машын. Больш нічога рабіць не трэ' было б. Ніякая армія не змяла б стыхійнага, выпадковага, неарганізаванага натоўпу людзей, якія адчулі б сябе ў бяспецы, менавіта дзякуючы стыхійнасці, пачуццю натоўпу. Які ж я быў дурны. А мне ж было ўжо 26. Аўтамабілісты вітальна сігналілі, але ехалі па сваіх офісах. А 8-й гадзіне я сеў у аўтобус, праехаў прыпынак і праз 5 хвілін выехаў у бок Вільні.

Я не скарджуся, што вы. У мяне больш паўнавартаснае жыццё, чым у многіх маіх суграмадзян.
Падарожнічаю як мага часцей. У мяне прыгожая машына, ёсць кватэра. Люблю абдымацца з дзяўчатамі. Мой самы радасны набытак — джынсы за дваццатку з распродажу. Не разумею, як людзі з даходам, меншым за 2–3 тысячы ў месяц, купляюць сабе боты за 400 даляраў і машыны за страшныя дзясяткі тысяч даляраў.

Але, мабыць, менавіта той раніцай я расчараваўся, ці што. У нас.

Чытач можа сказаць мне некалькі непрыемных словаў і нават куды-небудзь паслаць.
Я толькі што зачытаў гэты тэкст двум сваім сябрам, такім жа раздзяўбаям, як і я. Стыль ім спадабаўся, але сказалі, што пантуюся. Не хацелася б. Проста паспрабаваў даць пра сябе больш інфармацыі.

Дзеля чаго я ўсё гэта пісаў? Наступным разам, каб не пачынаць палітычнай палемікі ні з адным сваяком, сябром або выпадковым суразмоўцам, проста скажыце яму, што года гэтак з 94-га ў нашай краіне ва ўмовах жастачайшай стабільнасці, моцы і працвітання адбылося дзве дэнамінацыі і дзве дэвальвацыі.

Гэта без уліку няспыннай інфляцыі. І хай тыя, хто цяпер займаецца пытаннямі ўнутранай і замежнай палітыкі, клапоцяцца пра эканамічны росквіт — *самацэнзура*. Мабыць, адзінае, што адарве беларуса ад сваіх справаў, — гэта бензін па 2 даляры за літр і камуналка 200 даляраў за двухпакаёвую кватэру. Калі гэта выратуе нацыю — я гатовы.

даслаў чытач Артур Горкі, Гоа

Наша Ніва / NN.BY – незалежная газета. Яна існуе на ахвяраванні і грошы з продажаў. Таму яна адлюстроўвае інтарэсы беларускага грамадства, а не дзяржавы. Наша Ніва была заснаваная ў 1906, адноўленая ў 1991.
Ахвяраваць грошы на НН праз WebMoney
Ваша імя (неабавязкова):
Сума (WMB):
Беларус напiсаў(ла) 4 сакавiка 2013 у 23:54
Дык ты што сказаць-та хацеў, седзячы на Гоа? Нешта я не зразумеў анічога апрэч таго, што мы тут усе цярпілы ды быдла. Вось што за дурная звычка - з'язджаць за мяжу і паліваць брудам тых хто застаўся.
me напiсаў(ла) 5 сакавiка 2013 у 0:00
Калі Беларусь выратуе камуналка 200 даляраў, я таксама гатовая але спачатку трэ' паказаць сраку Расеі, а потым будзе бензін, камуналка... так што Беларусь нічога не выратуе
Міхал Агінскі напiсаў(ла) 5 сакавiка 2013 у 0:01
Гэта ня звычка, а рытуал - развітаньне з радзімай...
аа напiсаў(ла) 5 сакавiка 2013 у 0:17
Ну дык добра. Але нам што з таго?
Ліхтар напiсаў(ла) 5 сакавiка 2013 у 0:45
Да Беларус Я таксама беларус. Аўтар сказаў, што расчараваўся ў нас, далучаючы да "нас" і сябе самога таксама. А вы хіба не расчараваныя?
Яптро Лармекаў напiсаў(ла) 5 сакавiка 2013 у 0:51
Як жа мяне бесяць гэткія тыпы. Сядзі ты ў сваёй Гоа, лічы свае грошыкі, фоткайся з дзяўчаткамі, навошта нам твае лісты? Пі***юк.
Alex напiсаў(ла) 5 сакавiка 2013 у 2:26
Санитары местной больнички объясняют эти мировоззрения психологической адаптацией к стрессовой ситуации внезапной и полной смены окружающей обстановки. Представители первой группы считают, что обругав Россию, они быстрее интегрируются в местное общество. Также их прельщает возможность легко поднять ЧСВ, плюнув на оставшихся. Второе же мировоззрение является защитным механизмом против вдолбленного в детстве убеждения, что любой эмигрант — сволочь и предатель. Убеждая себя и других в том, что они вроде бы и не по собственной воле живут за границей, эти люди находят компромисс с собственными совковыми жизненными установками. И то и другое по своей сути лишь проявление культурного шока — либо ты подстраиваешься под свою новую страну, либо ты пытаешься подстроить её под себя. Взято с луркмора - статья эмигрант.
Jahor напiсаў(ла) 5 сакавiка 2013 у 3:16
Артур, матэрыяльны бок праблемы - гэта дробязь у параўнаньні с адсутнасьцю культуры. Нацыю выратуе толькі культура. Чытайце добрыя, правільныя кнігі. Займайцеся тым, што па душы. І памятайце, што жыцьцё толькі дзеля сябе - лайно. І паменш цынізму.
zhd напiсаў(ла) 5 сакавiка 2013 у 11:16
Ідэальны чытач НН - абібок у далёкім замежжы без актрэсленых заняткаў, з цьмянымі крыніцамі даходу. Каларытны літаратурны персанаж
Максим Дизайнер напiсаў(ла) 5 сакавiка 2013 у 11:51
Автору зачет. Вы все делаете правильно. Докладываю с места событий. В Минске - тоска зеленая, все живут по шаблону. Бабы мечтают "о своем жилье", пацаны о горе ненужного хлама в этом самом жилье, или в его окрестностях. И те и другие готовы ради этого на все, от чего процент разводов просто зашкаливает. Больше никого ничего не интересует. Выражение "мать- одиночка" становится обычным явлением в некогда культурном и спокойном Минске. Самыми популярными местами отдыха у молодежи являются не скейтпарки(которых у нас даже нет), а прокуренные ночные притоны с полуголыми провинциалками, секстуристами и "настоящими мужчинками". В общепите продают английский эль и предлагают закусывать его пятидолларовой химической колбасой за килограмм, нашпигованной мариноваными огурцами за доллар. Я не встретил в вашей статье никакого пафоса, потому что считаю ГОА беспросветной дырой для тех, кто едет туда ради престижности, популярности и еще хрен знает зачем, не понимая основной сути этого места. Вы, похоже, понимаете. И мне было очень приятно прочитать статью о неординарном и психически здоровом соотечественнике, который не торопится жить, а стремится быть счастливым здесь и сейчас. Удачи с девченками.
бобо напiсаў(ла) 5 сакавiка 2013 у 11:57
Траву трэ мяняць, хло...
Zmicier напiсаў(ла) 5 сакавiка 2013 у 12:53
Поток сознания? Кроме понтов ничего не увидел.
symona напiсаў(ла) 5 сакавiка 2013 у 16:18
Так згодна. Мала салідарнасці і годнасці. Большасць хоча жыць спакойна , з кілбасой, хай і бяз будучыні для дзяцей.
UÇK напiсаў(ла) 6 сакавiка 2013 у 13:09
да бросьте, чел все правильно написал! как и в любой стране, ну может у нас чуть больше, есть пассивное большинство, которомц откровенно пох на на политические процессы, да и на экономические тоже. Им лиж бы чарку и шкварку, желательно по больше. Как правило эти люди очень недалекие, но как я уже говорил в любой стране это большинство - стадо, причем не самое умное (как недавно для себя сделали открытие некоторые псевдооппозицианеры - "Новое большинство" но о глупости его использование это отдельно) ///Максим Дизайнер/// +100 кста :) короче говоря болото у нас жесткое. некоторые пытаются на лодке плавать в нем, и будить местных обитателей - во всю гребя веслами, но тина наматывается и дело не идет. в прочем их называют 5й колонной те кто в этом болоте нашел теплое местечко и обложив себя мхом влочет как ему кажется приличное существование в окружении прочих жаб и пиявок, так же желающих пристроить свою 5ю точку. Да есть и персонажи все отчетливо понимающие, они не ищат хорошего места для себя в болоте, и понимают, что болото изнутри не изменить, есть даже те которые выбравшись из болота хотять с помощью ведер, лопат (в т ч и саперных ;) ) и свежей воды вычистить и смыть к черту всю тину и всех жаб с пиявками. Но пока что все тщетно, местные жабы борятся за место под редким болотным солнцем, и им не выгодно что бы болото превратилось в озеро :)
Alies' напiсаў(ла) 7 сакавiка 2013 у 0:41
Mianie zahapliae tol'ki ideja Belarusi. Taja Belarus', jakoj jana mahla b byc'. Ja naradziwsja i vyras u horadze. Tamu ja ne nalezhu da suchasnaj belaruskaj kul'tury, jakaja vjaskovaja u svajoj sutnasci. Usio, shto ja mahu rabic' - zahowvac' tuju ideju Belarusi u majoj halave dlja unukaw viaskowcaw, jakija zaraz pravjac' bal' u suchasnaj Belarusi. Spadziaiusja praz 3 generacyi hetaja ideja spatrebicca. A pakul' - dzyakuj, zhyc' u suchasnaj Belarusi ne hachu. Kalifornija liepsh.
раніца-раніца напiсаў(ла) 7 сакавiка 2013 у 4:54
Аles' У вашай галаве вы, жывучы ў Каліфорніі, захоўваеце ідэю Беларусі, якая магла б быць - для ўнукаў правячых зараз вяскоўцаў?. Сьцяг, як кажуць, вам у рукі. І таму спадару, што на Гоа гэта робіць. Нейк жа вы пазначыце гэтую ідэю, каб і іншыя людзі пабачылі - даведаліся пра яе? Каб адчулі усю яе - ідэі Беларусі - прыгажосьць? А я вось прачнулася ад кашмару - дэмагогія снілася.. Палітычная дыскусія ў выкананьні лукаша і нейкага лукабота, які ўрэшце ў яго плюнуў! Сон з гэбнёй што можа быць горш? - Жыцьцё з гэбнёй. Шкада, што мова сну не зафіксавалася. Усе, хто ўцяклі адсюль - пабудавалі свае дамкі з саломы, пяску і пальмавага лісця, а не са снегу.. Жывіце шчасліва. А ў нас набліжаецца вясна..
гарадзенец напiсаў(ла) 7 сакавiка 2013 у 18:51
Аўтару: А чаго цябе пасылаць, ты і сам сябе паслаў, альбо саслаў на тры буквы - Гоа. Але душа не на месцы чамусьці? Ну раз ужо ты там, у Гоа, то зазірні да сьв. Францыска Ксаверыя. Там ён пахаваны, а ў нас у Горадні ёсьць касьцёл асьвечаны ў ягоны гонар. Сьвет адзіны, а ад сябе не ўцячэш.
Невядомы напiсаў(ла) 13 чэрвеня 2013 у 10:44
У 33 гады я таксама разважау, таму як у такiя годы мацi прырода цябе уводзь у зман, што ты бязсмяротны.I нiкуды ты не схаваешся. Гадкоу праз 7-10 вернешся на радiму з iншым глуздам i будзеш казаць як на радзiме добра, толькi вот улада не народная.
Дадаць каментар (прэмадэрацыя)

Націсканьне кнопкі «Дадаць каментар» азначае згоду з рэкамендацыямі па абмеркаванні.

Спам-фільтр: падлічыце, колькі будзе...

не бачу сімвалы
Галоўнае
Беларускамоўныя: «Тое, што ёсць паміж намі» 7 А Вы таксама адчуваеце такую еднасць?
Дашлі сваю навіну
© ПУП «Суродзічы». Усе правы абароненыя. Выкарыстанне матэрыялаў дазваляецца пры ўмове спасылкі (для інтэрнэт-рэсурсаў - гiперспасылкi) на «НН»
Кантакт з Рэдакцыяй: пошта: nn@nn.by; тэлефоны: +375 17 284-73-29 (тэл./факс), +375 29 613-32-32 (Velcom), +375 29 707-73-29 (МТС). Skype: nashaniva
Дызайн сайта ТО «Brama»
www.brama.by
brama.art@gmail.com
Сістэма Orphus RATING ALL.BY