Калі Беларусь адкрывалася Ісусу -- яна нараджалася і адраджалася. Піша Павел Севярынец.
Навіны
Каментары
Гаспадарка
Здарэнні
Стыль
Здароўе
Тэхналогіі
Гісторыя
Культура
Спорт
Аўто
Каханне і сэкс
МеркаванніБеларуская глыбіня. Адкрыццё Хрыста
З цемры святлу, азарыў нашыя сэрцы пазнаннем славы Божай у асобе Ісуса Хрыста. Другое да Карынцянаў 4:6 Спытай беларуса пра Бога — і ўбачыш чалавека, які раптоўна прачнуўся. Усхапіўся, тарашчыць вочы і не разумее, дзе ён. «Ісус?.. — крыва ўсміхаецца, блішчыць залатым зубам муляр Лёнь, павольна ачомваецца. — А… Ён мне не перашкаджае.» «Ці веру… я… у Бога?.. — задуменна, па складах, спрабуе «ўехаць» токар Валянцінавіч. — Гэта пытанне, як табе, сказаць… якое навука яшчэ… точна не ўстанавіла». «Не, штосьці-то ё, — зваршчык Анатоль апускае вочы, цяжка думае, чухае сівую галаву і пераключаецца ўбок. — Але — ну дзе справядлівасць, а?! Вось паглядзі…» Асэнсаванне прабіваецца на тварах скрозь забыццё, павольна, ненадоўга — і на нейкі момант у вачах праблісквае водсвет чагосьці светлага, прыгожага… Страчанага… Так хочацца, каб яны не аплывалі зноў у сваю змрочна зморшчаную кому! Але — махне рукой, адвернецца ці выдыхне, вось такія, маўляў, пірагі — і брык. Зноў напаўжывы. Мы вечна губляемся, пачуўшы самае важнае пытанне. А між тым, штотыдня паўтарае наш баптыст-гарманіст, каторы прапаведуе ў камендзе, гэта галоўнае — вызначыцца, дзе ты хочаш правесці вечнасць. У справах жыцця і смерці нават няверуючыя набываюць прытомнасць перад Ім. Але, быццам у вадзе, у іншай стыхіі — а ці можна тут хаця б дыхаць?! — спохапам надзімаюць шчокі, мычаць ды ліхаманкава кубатураць, куды б адсюль дзецца. Заўсёды, калі рэч у праўдзе, свабодзе, справядлівасці, заўсёды, калі час надломваецца ў змаганні дабра і зла, калі людзі пакутліва напружваюцца, высільваюцца, церпяць з астатніх сіл і пад невыносным напорам грэху і гвалту здаюцца — усяму народу даводзіцца кожны раз наноў адкрываць адну простую і глыбокую ісціну. Чалавечымі сіламі гэта адолець немагчыма. Сумарнага зараду зла, якое тоіцца ў сэрцы кожнага з нас, насамрэч хопіць, каб у трэскі разнесці ўсю Беларусь. І цемра ўнутры чалавека, не пераможаная Богам, будзе тлець роўна столькі, колькі трэба для канчатковага вызначэння: хочам мы вечнага жыцця — ці вечнай смерці. Аднойчы такое даводзіцца перажыць і чалавеку, і пакаленню, і цэламу народу. Гэта адкрыццё прыходзіць пасля вялікага болю, расчаравання ці спусташэння, як цуд. Як спатканне з каханнем першага позірку. Раптоўна. Працінае сэрца так, што ты трапечаш, бы злоўлены матылёк. І ціха. Ты раптам спахопішся: у тваім жыцці Нехта ёсць. Ты пазнаеш Яго ў цёплых вачах верніка — напарніка, які бярэцца падмяняць цябе, хворага, на працы; у вінаватых усмешках жанчын, якія пасля набажэнства ў царкве абвешваюць цябе пакункамі з ежай; у раптоўным болю параненага на разгрузцы жалеза «хіміка», які заціскае рукой сіфон крыві і тут жа сцінае зубы, каб не лаяцца. Ты пазнаеш Яго ў Беларусі — незямным позірку азёраў, што глядзяцца ў вышыні, у пяшчотнай смузе, якая сцірае межы зямлі і неба; у міры і супакоі, што закалыхваюць дыханнем лагчынаў ды ўзгор’яў любую далечыню; у адчуванні прысутнасці і пранізлівай светліні; у такіх пакорлівых і такіх патрабавальных вачах беларускіх дзетак. Ісус з тым, каму цяжка, хто церпіць несправядліва, хто плача ў адчаі. Ісус — з бяссілымі. Тымі, хто разумее, што самі змяніць мы краіну не зможам, бо не ў сілах нават змяніць сябе. Ісус нараджаецца ў нашым сэрцы — маленькі, з вераю, — пакутуе ў змаганні з грэхам, памірае на крыжы нашага цела, калі мы выбіраем зло.. і ўваскрасае пад бел-чырвона-белым сцягам, скрываўленай плашчаніцай — калі мы даём Яму перамагчы. Выжыванне беларусаў як нацыі залежыць толькі ад таго, ці набярэцца ўрэшце крытычная маса людзей, гатовых дазволіць выявіцца ў сабе Ісусу Хрысту. Калі Беларусь адкрывалася Ісусу — яна нараджалася і адраджалася. У Х ст., з прыняццем хрысціянства, расквітнела Полацкае княства. Пасля ХІІ ст. эпохі вялікіх Еўфрасінні Полацкай, Кірылы Тураўскага, Аўрамія Смаленскага — расце і мацнее ВКЛ. У ХVI ст. з Рэфармацыяй і адначасовым абуджэннем Касцёла ды праваслаўя ўспыхвае Залаты век Беларусі — са Скарынам, найлепшымі з Радзівілаў ды Львом Сапегам… У ХХ ст. напачатку і напрыканцы — два нацыянальныя Адраджэнні на хвалі духовых абуджэнняў. Як гэта ні дзіўна, большасці сапраўдных герояў беларускай гісторыі мы і не ведаем. Тых, хто штодня шэптам вымольвае ад знішчэння цэлыя гарады; тых, чые ўлюбёныя Богам сэрцы захлынаюцца крывёю за нас, хворых, жорсткіх, раздражнёных; тых, чые невымернай глыбіні вочы каўтаюць неба, наталяючы ўвесь народ… Што мы наогул ведаем пра іх? Тое, што яны і сярод праваслаўных, і ў касцёлах, і ў малітоўных дамах? Тое, што яны і ёсць празрыстай таямніцай Цела Хрыстова — Ягонай Сапраўднай Царквой? Тое, што яны пазнаюць Ісуса адзін у адным як зміргнуць — і гэта дае ім слёзы любові і натхнёныя ўсяночныя, пашырае іх сэрцы да памераў цэлай краіны ды распасцірае перад імі зорныя шляхі? Колькі іх, сённяшніх беларускіх святых? Дзесяцера, дзеля якіх Госпад не знішчае нашыя Садом і Гамору? Сем тысячаў стоеных, верных Яму, як у гісторыі прарока Іллі? Беларусу, які сядзіць у сабе, бы ў зачыненай хаце, дробна калоціцца ад страху ды роспачы ці змучана ные ад бессэнсоўнасці працы, пара адчыняцца. Адчыняць дзверы, у якія Ён дзень і ноч ледзь чутна стукае. Калі адкрываеш Яму сваё сэрца — у табе самім раптам праглядвае Ягонае. Калі задыхаешся ад грэху — ірві сэрца, як кашулю на грудзях. І расхінай, намаганне за намаганнем, справа за справаю, усю краіну, невядомую Беларусь пад белымі крыламі сцяга Хрыста. Бо Беларусь збавіць не снайпер. Беларусь збавіць Ісус.
падпіска на каментары
каментары праз RSS
33
каментары
паказаць менш каментароў »
каментаваць
канстатацыя напiсаў(ла) 16 верасня 2012 у 13:53
*** напiсаў(ла) 16 верасня 2012 у 14:45
Кім напiсаў(ла) 16 верасня 2012 у 14:59
Димыч напiсаў(ла) 16 верасня 2012 у 15:19
Абазнаны напiсаў(ла) 16 верасня 2012 у 17:10
Кастусь напiсаў(ла) 16 верасня 2012 у 18:10
Serg напiсаў(ла) 16 верасня 2012 у 18:28
Франак Нырка напiсаў(ла) 16 верасня 2012 у 20:06
Pauliuk напiсаў(ла) 16 верасня 2012 у 20:13
Конкорданс напiсаў(ла) 16 верасня 2012 у 20:26
Volha, Hanna напiсаў(ла) 16 верасня 2012 у 20:41
. напiсаў(ла) 16 верасня 2012 у 20:42
,jhw напiсаў(ла) 16 верасня 2012 у 23:20
asar напiсаў(ла) 17 верасня 2012 у 0:57
Люстэрка напiсаў(ла) 17 верасня 2012 у 10:10
zhd напiсаў(ла) 17 верасня 2012 у 10:12
Абазнаны напiсаў(ла) 17 верасня 2012 у 10:40
Димыч напiсаў(ла) 17 верасня 2012 у 11:33
Прыхільніца напiсаў(ла) 17 верасня 2012 у 12:38
zhd напiсаў(ла) 17 верасня 2012 у 12:38
Люстэрка напiсаў(ла) 17 верасня 2012 у 13:11
Димыч напiсаў(ла) 17 верасня 2012 у 13:45
Прыхільніца напiсаў(ла) 17 верасня 2012 у 19:30
вось напiсаў(ла) 17 верасня 2012 у 19:44
2 напiсаў(ла) 17 верасня 2012 у 19:50
Димыч напiсаў(ла) 17 верасня 2012 у 20:09
W напiсаў(ла) 17 верасня 2012 у 22:33
Прыхільніца напiсаў(ла) 18 верасня 2012 у 6:40
Димычу напiсаў(ла) 18 верасня 2012 у 7:47
Абазнаны напiсаў(ла) 18 верасня 2012 у 8:09
2 напiсаў(ла) 18 верасня 2012 у 18:01
Alena напiсаў(ла) 18 верасня 2012 у 18:50
Alena напiсаў(ла) 18 верасня 2012 у 21:21
падпіска на каментары
каментары праз RSS
паказаць менш каментароў »
каментаваць
Апошнія ў рубрыцы
|
Навіны
Каментары
Гаспадарка
Здарэнні
Стыль
Здароўе
Тэхналогіі
Гісторыя
Культура
Спорт
Аўто
Каханне і сэкс
|
© ПУП «Суродзічы». Усе правы абароненыя. Выкарыстанне матэрыялаў дазваляецца пры ўмове спасылкі (для інтэрнэт-рэсурсаў - гiперспасылкi) на «НН» Кантакт з Рэдакцыяй: пошта: nn@nn.by; тэлефоны: +375 17 284-73-29 (тэл./факс), +375 29 613-32-32 (Velcom), +375 29 707-73-29 (МТС). Skype: nashaniva |
|
Дызайн сайта ТО «Brama»
www.brama.by
brama.art@gmail.com
|