5 ліпеня на катэдры сусьветнай літаратуры і культуры Полацкага дзяржаўнага ўнівэрсытэту адбылося ўручэньне прэміі Таварыства вольных літаратараў (ТВЛ) «Гліняны Вялес».
Сёлета яе атрымаў Алег Мінкін за паэтычны зборнік «Пэнаты».
Прэмія заснаваная Таварыствам вольных літаратараў яшчэ ў 1993 г. Лідэр ТВЛ Алесь Аркуш кажа: «ТВЛ паўставала на глебе нонканфармізму, і мы адмаўляліся ад розных канфармісцкіх рэчаў. Мы шукалі вобраз, які б адпавядаў нам. Нам не пасаваў ні залаты, ні срэбны, ні крыштальны… І вось — гліняны. Бог стварыў чалавека зь гліны, да таго ж, гэта народны матэрыял…».
Стод Глінянага Вялеса ўручаецца за найлепшую мастацкую кніжку года. Лаўрэатам можна стаць толькі раз у жыцьці. Экспэртная рада сёлета вырашыла, што найлепшай кнігай зьяўляецца зборнік паэзіі «Пэнаты» Алега Мінкіна.
Алег Мінкін у сваёй прамове адзначыў:
— Мы, літараты, прэміі атрымліваем ня так часта. Гэта мая трэцяя прэмія. Першую атрымаў ад палякаў за пераклады Норвіда, другую — за лепшы верш атрымаў у Полацку.
Як высьветлілася, паэт Мінкін ня любіць вершаў пра паэзію, пра напісаньне вершаў: кажа «Непрыемна іх нават чытаць».
Яшчэ Алег Мінкін пастаянна змагаецца з самім сабой, каб адасобіцца ад сваёй асобы, забыць пра свае праблемы, комплексы, а «чуць тое, што аднекуль ідзе»: «я адзін верш магу пісаць праз усё жыцьцё. Не належу да такіх яркіх паэтаў, якія адразу — раз! — і напісалі».
***
Алег Мінкін нарадзіўся 31 сакавіка 1952 году у вёсцы Чарняўка Хоцімскага раёна Магілеўскай вобл. Скончыў Маскоўскі інстытут інжынераў сельскагаспадарчай вытворчасьці. Працаваў майстрам на будаўніцтве электрападстанцыі ў Бураціі (Улан‑Удэ), інжынерам‑электрыкам на нафтаперапампоўваючых станцыях нафтаправода «Дружба» (Наваполацак), інжынерам‑наладчыкам у сістэме «Галоўтранснафта» (Гомель), інжынерам тэхнагляду на нафтаправодах поўначы Цюменскай вобласці (г. Наябрск).
Жыве ў Вільні. Выдаваў газету «Рунь».Аўтар зборнікаў паэзіі «Сурма» (1985), «Расколіна», прозы «Праўдзівая гісторыя Краіны Хлудаў» (1994), а таксама дзіцячых кніг.Пераклаў вершы Норвіда, Лесьмяна, Л.Стафа, П.Грабоўскага.
Ася Паплаўская, фота аўтара
пра «Нашу Ніву»|about Nasha Niva|сувязь|PDA
Мітынг у Кіеве 
6 каментароў
падпісацца на каментары
чытаць каментары праз RSS
Кнехт напiсаў(ла)
Лiпень 7, 2008 у 20:23
Чалавек з такою біяграфіяю не можа пісаць дрэнных вершаў ці прозы.
Віньшую Вас, спадар Мінкін.
Абавязкова некалі пачытаю Вашыя вершы (дзе знайсці ў Інэце?).
Ася Паплаўская напiсаў(ла)
Лiпень 7, 2008 у 23:41
Вершы Алега Мінкіна можна працытаць тут:
http://www.dziejaslou.by/inter/dzeja/dzeja.nsf/htmlpage/min9?OpenDocument
кніга \"Пэнаты\":
http://knihi.com/frahmenty/minkin-zmiest.htm
Кнехт напiсаў(ла)
Лiпень 8, 2008 у 21:58
Дзякуй, Ася!
Прачытаў некалькі вершаў, дайшоў да гэтага і спыніўся - дастаткова для мяне, каб залічыць Мінкіна да геніяў. У кожнага з нас, вяскоўцаў, дажываюць свой век гэткія "пенаты"...
ПЕНАТЫ
Зноў я вярнуўся нi з чым
Да гэтых згнiлых варот,
Скуль праз няўрод i нiшчым
Паразбрыдаўся мой род.
Я ненадоўга, але,
Божа, якi гэта жаль
Бачыць у стылай iмгле
Сад абляцелы амаль.
Божа, ад пунь i ад хат
Цягне такою жальбой,
Што застаецца няшмат,
Каб не пакончыць з сабой.
Божа, калi ўжо й мяне
Перст Твой, як яблык, страсе –
Хай яшчэ раз сьлiзгане
Цень мой па цёмнай страсе.
Filifionka напiсаў(ла)
Лiпень 9, 2008 у 17:16
Яшчэ сп. Алег пісаў пад псэўданімам Хведар Ніцка абсалютна незабыўныя, смутныя верыш. Віншую, лепшага выбару вялесаўцы зрабіць не змаглі б.
Filifionka напiсаў(ла)
Лiпень 9, 2008 у 17:21
ЧОВЕН ХАРОНА
«І вось другі ўжо бераг шэры неўпрыцям...»
Н.Арсеньнева
I
Я змантачыў усё абы дзе, абы з кім, абы як
І ў спацелай далоні апошні сьціскаю мядзяк.
Я б збаёдаў яго, ды пахмурны Харон не анёл:
Усё роўна, круці — не круці, а спагоніць абол
За правоз у гаючую нішу, жаданы суцём
З дасканалага пекла, якое завецца жыцьцём.
II
Плыву я ў Харонавым чорным чаўне
У змроку па роўнядзі сьпячай,
Гляджу на ваду й непамысна мне,
Што твару твайго ня бачу.
Ды ўсё ж, пакуль зьнізу плюскоча рака,
Я ў плынь углядаюся, быццам
Мне трапіць на вочы крыло матылька
Ці трэска з кропляй жывіцы.
III
Калі жыцьцё нашчэнт згалее,
Бы ўвосень гольле ржавых крон,
Харон па чорнай шугалеі
Зьвязе мяне за Ахерон.
Ды, стаўшы ценем, у імгле я
На беразе расстайным зноў
Зьляплю сабе з рачнога глею
Людзей, і птушак, і зьвяроў.
КУКАБАКА ПЕРАД ЛЮСТЭРКАМ
Я ўзіраюся ў люстэрка —
Як жа час мяне скаверкаў:
Зжоўклы твар у зморшчках спрэс,
Плех на месцы, дзе быў лес.
Эх, падсела, падгніло,
Пане Дух, тваё жытло,
У якое мімаходзь
Запіхнуў цябе Гасподзь.
ДВОРНІК
Надараецца, жахам агорне
Ад таго, што яшчэ не памёр...
Ды са зьдзівам пачуеш, як дворнік
Ачышчае засьнежаны двор.
Звыклы лад пахіснуўся, пажухлі
Усе веры й атожылкі вер,
А вось дворнік шкрабе сваёй шухляй
І тады, і заўжды, і цяпер.
Ён адкідвае да агароджы
Сьнег наносны і сыпле пясок,
Каб няўпэўнены ў заўтра прахожы
Пасьлізнуцца ня мог незнарок.
* * *
Настане дзень, і сонца згасьне,
як не шкада.
Заледзянее ў вадначасьсе
кроў і вада.
Паветра зробіцца ад сьцюжы
цьвярдым, што мост —
Па ім да Новай Зоркі душы
сыйдуць наўпрост.
Кнехт напiсаў(ла)
Лiпень 9, 2008 у 20:18
Я б збаёдаў яго, ды пахмурны Харон не анёл:
Усё роўна, круці — не круці, а спагоніць абол
========================
Хто патлумачыць мне паходжанне (этымалЁгію) слова "збаёдаў"? Ведаю гэтае слова з дзяцінства (я родам з Гомельшчыны) і, думаю, Мінкін (з Магілёўшчыны) таксама не "выведаў" яго з Тлумачальнага слоўніка альбо з Інету...
падпісацца на каментары
чытаць каментары праз RSS