1. Apocalypse now and here
Канец свету блізкі. Пра гэта сведчыць абсалютна апакаліптычная песня Юрыя Дземідовіча з паўфіналу «Дзіцячага Еўрабачання». З хардкоравымі устаўкамі, харальнымі спевамі і гіпнатычным рэчытатывам, якую, здаецца, не ўсведамляючы робленага, спявае звычайна-айчынны волавокі хлопчык. Абсалютна непадумна, адкуль у «дзіцячым Еўрабачанні», святая святых прыстойнай гламурнасці, з’явіўся тагасветны трусік, які «выводзіць крэйдай плюсік, пэнснэ надзявае, лаціну вывучае».
Пакуль дарослыя інфантылы спаборнічаюць, хто вынайдзе найсаладжавую «Казку» для дарослых, 13-гадовы Юра Дземідовіч адбамбіў для дзіцячага еўрабачання абсалютна недзіцячую, як перастроечная чарнуха, хіцяру, ад якой касцянее сэрца.
Ролік з песняй Дземідовіча выклікаў цэлую буру каментароў у беларускім Сеціве. Падаем наяскравейшыя:
«Ужо ўсе бачылі нашага беларускага хлопчыка, які выпадкова выклікаў Д’ябла?»
«Гэта самае арыгінальнае здарэнне з беларускай эстрадай ад часоў «Песняроў».
«Ялфімаў у пралёце».
«Падчас прагляду роліка я атрымаў сапраўдны шок. Як апрытомнеў, першай жа думкай было: вось, хлопчык збіраецца выканаць на дзіцячай версіі Eurovision песню, якую Дэвід Тыбет вытужваецца напісаць з часоў Imperium. Вось толькі за плячыма Тыбета — акультызм, наркотыкі, лонданскі андэграўнд канца 70-х і нязменная рэлігійная экзальтацыя з нагоды знаёмства з кожнай новай ерассю. За плячыма ж хлопчыка — толькі той самы «нулік»...»
«Не магу толкам сказаць, ці мне гэта страшэнна спадабалася, ці страшэнна не спадабалася, але торкнула — адназначна!»
А яшчэ ў Сеціве створаны віртуальны фан-клуб Юр’я Дземідовіча, а на хвалі ўсеагульнай гістэрыі Сяргей Балахонаў пераклаў словы песні на беларускую мову.
2. Паслямова
...Я не ведаю, як мне далей аглядаць культуру для НН. Я не ведаю, як я цяпер буду хадзіць на канцэрты ў «Казу» і дэка Глухіх. Уся культсітуацыя ў Беларусі пасля «Чароўнага трусіка» перамянілася: багну, якая ўфармавалася ў старым жалезным вядры, міжволі бязлітасна разгойдаў адзін чалавечак. І не раўнуючы кэралаўскія, беларускія Алесі цяпер неспадзёўкі апынуліся ў царстве чароўнага трусіка, у дзівоснай краіне са знакам «нулік» (хіба ў беларускім перакладзе «са знакам плюсік»). Залюстроўе, ці што… Усё, кідаю пісаць — мне страшна.
Девушка пела в церковном хоре
О всех усталых в чужом краю,
О всех кораблях, ушедших в море,
О всех, забывших радость свою.
Так пел ее голос, летящий в купол,
И луч сиял на белом плече,
И каждый из мрака смотрел и слушал,
Как белое платье пело в луче.
И всем казалось, что радость будет,
Что в тихой заводи все корабли,
Что на чужбине усталые люди
Светлую жизнь себе обрели.
И голос был сладок, и луч был тонок,
И только высоко, у Царских Врат,
Причастный Тайнам,- плакал ребенок
О том, что никто не придет назад.
Александр Блок
Сучасны "гламур, па-мойму, нейкая падробка пад "арт-нуво" і "арт-дэко". А ўжо ў нас пры лукашызме, дык поўная карыкатура атрымалася.