16.02.2013 / 11:26

Беларуская глыбіня. Разбуральнікі 17

    Бо калі гэтае пачынанне і гэтая дзея
    ад людзей — дык яно разбурыцца,
    а калі ад Бога, дык вы
    не зможаце разбурыць яго.
    Дзеі 5:38
Сварымся з інжынерам з Белавусаўшчыны.

— Слухайце, чаго вы шляхецкую сядзібу ў сябе разбурылі?

Інжынер, адзін з нямногіх непітушчых, у якога за год выходны бывае толькі 1 студзеня, падымае стомленыя вочы:

— Што?.. А, гнілое драўлянае там нешта? Во ўжо вашы раскрычаліся… шуму на ўвесь раён. Ды каму яно трэба, парахно тое, калгасу на баланс перадалі, ну дык нашто яно нам!..

— Нашто? Гэта гісторыя ваша, людзі вы…

— Нахрана. Нам. Гэта, — інжынер паўтарае, націскае на словы, глядзіць на мяне зморана і бязлітасна, быццам на паламаны трактар.

А зусім нядаўна, перад 200-годдзем Юзафа Крашэўскага, тут раскрышылі фамільны склеп Крашэўскіх у Доўгім.
Стаяла сабе ў бярозках камяніца ХІХ ст., есці не прасіла — і от, да прыезду нейкага мясцовага начальніка бульдозерам развярнулі, аж цынкавае ашмоцце ад трунаў ды прах па наваколлі… Бегаў Мікалай Воўчык, настаўнік гісторыі, крычаў — што ж вы робіце! — дык выклікалі ў райвыканкам. А там, замест таго, каб распытацца, як паправіць шкоду ды па-людску склеп аднавіць (справа-та падсудная!) — у лоб яму: «Ты што раён пазорыш?!» Ды так наехалі, каб нікому больш тут нават піскнуць не заманулася.
Ну вось нахрана нам гэта, яны ніяк зразумець не могуць.
І нішчаць, па-дробненькаму, бо адны рэшткі тут засталіся, ды і бесы здрабнелі, ці што… А вось яшчэ стагоддзе не прайшло — тады было так, па-буйному, увесь свет разбурым да асноваў. І палац Сапегаў у Ружанах, і кляштар у Картуз-Бярозе, і Палац Пуслоўскіх у Косаве, і цэрквы, і касцёлы, і людзей, безліч жывых людзей да сценкі, а потым і саму сценку ў руіну, каб ані слядоў ад куляў, ані крыві, ані напаміну…

Думаеш, думаеш, ідзеш слядком між крушняў, пазарасталых бур’янам, і ўсё адно. Крок за крокам апынаешся далей, чым хацелася б.

Якія такія «яны»!...

Мы самі. Або маўчым, даючы разбурыць, або разбураем самі — спярша абыякавасцю, грэблівасцю, а потым спрабуючы апраўдаць сябе… і ў выніку руйнуем нешта куды важнейшае, чым магілу ці закінутую шляхецкую сядзібу.

Разбураючы памяць, мы нішчым самі сябе.
Развальваем не адно муры, пабудаваныя продкамі-хрысціянамі. Растрэскваем ды раскідваем тое, у чым мы падобныя да Бога, і ўсё больш прыпадабняемся таму, чыя задача — у чалавеку ўсё Божае знішчыць. У большасці выпадкаў несвядома, але ад гэтага толькі страшней.

Чаму мы, увесь час гатовыя дзеля дробязяў разбурыць адносіны і згубіць чалавека, нават не задумваемся, што сэрцы больш пяшчотныя за камяні?

Чаму мы, асуджаючы звады паміж магнатамі ў вось-вось гатовай рухнуць дзяржаве, самі грызёмся міжсобку і сябруем толькі супраць кагосьці — хай яно хістаецца ды хоць лясне, абы супернікаў заваліла!

Чаму замест будавання прыкладаў усцяж гробім тое, што здаецца падазроным або дарэмным? Чаму так заўзята бяромся выкалупваць парушынкі з чужых вачэй ды вуснаў сваімі бярвеннямі?

…І потым здзіўляемся, чаму раптам так пуста і гулка на душы, а вакол — нікога, хто стаў бы побач.

Адказы вядомыя, чаго тут мараль чытаць.

Пакуль мы, як кепскія дзеці, бурым чужыя пясчаныя замкі ды ўласныя лёсы — Госпад будуе. І рэч у тым, што Ён пабудуе. Пытанне — з намі ці без нас.

Асабліва шматзначна шыецца, шэпчацца гэтае пытанне ў Новых Засімавічах — лясным вайсковым гарадку пад Пружанамі, дзе цяпер стаіць верталётная часць, знаходзіцца найвялікшая ў Еўропе калонія гракоў і дзе проста ў дварах на разлапістых хвоях сядзяць поседам совы.

Здавалася б, паўстагоддзя таму сюды прыйшлі разбуральнікі — тыя самыя, якія калісьці раскрышылі цэрквы і касцёлы старога Берасця, каб пабудаваць агромністую памежную крэпасць супраць Захаду, гатовыя знесці астатні свет зброяй. Рылі зямлю, абблытвалі яе дротам, расстаўлялі вялізныя рагатыя машыны, здольныя трымаць у страху цэлыя гарады і высаджваць у паветра кварталы феерычнымі ракетамі.

Але трэснуў, рассыпаўся сам Саюз, засталіся разгубленыя насельнікі — і вось у памяшканні былога КПП тагачасны вайсковец, а цяпер малады бацюшка, айцец Сяргей, з дапамогай сяброў, жыхароў і Бога зладзіў царкву — кантрольна-прапускны пункт у Валадарства Нябёснае.
Задуманы як часовы, без арыенціра па баках свету, нябёсна-лазуровы, усярэдзіне гэта ўжо сапраўдны храм, дзе нават у будні дзень поўна народу. Сабраныя з 1/6 часткі сушы колішнія атэісты, колішнія разбуральнікі збіраюцца будаваць. Хор сярод малітваў абавязкова спявае і беларускія, бацюшка, ужо каторы месяц прастыўшы, ладзіць тут набажэнствы, спраўляе трэбы ды яшчэ (машыны няма, просіць сяброў ды знаёмых) паспявае дапамагчы настаяцелю ў Пружанах…

Людзі, якіх вучылі забіваць, — каюцца. Моляцца, жагнаюцца, хто як умее. Збіраюць раскіданыя калісь камяні.

Шукаючы сябе ў мінулым, мы ў рэшце рэшт сустракаем Бога.
Шукаючы Бога ў будучыні, непазбежна ўпіраемся ў сябе. І, пакуль мы не на небе, нікуды нам не дзецца — ані ад грэху, што разбурае нас, ані ад Творцы, Які аднаўляе нас.

Бо такім наша жыццё, поўнае любові скрозь боль, збудаваў найвялікшы Будаўнік усіх часоў і народаў, Той, да Каго шэпчуць, маўчаць, як умеюць, і пяюць у былым КПП Новых Засімавічаў — Магутны Бог.

Павел Севярынец, Куплін

0
Ігар / Адказаць
16.02.2013 / 12:08
Нашчадкі бальшавікоў усё гуляюцца. Дагуляюцца.
0
Любитель / Адказаць
16.02.2013 / 13:10
Ой как мало Павел знает об уничтожении историко-культурных объектов в Пружанском районе. Только 2 факта описал, а на самом деле их столько за последние годы: В 2012 году снесён фальварок пана Липки в деревне Казаки(Хомно) станция Прилутчина: http://www.radzima.org/be/object/991.html Закопан полностью в землю фольварок Богуславцы: http://euroradio.fm/ru/report/v-pruzhanskom-raione-srezali-samuyu-bolshuyu-grushu-v-belarusi-foto-87664 В 2011 году снесли последнюю деревянную дворянскую усадьбу Брестчины с уникальными материалами (http://regionby.org/2011/12/01/kalya-pruzhan-zrujnavali-aposhnyuyu-draulyanuyu-shlyaxeckuyu-syadzibu/ http://news.tut.by/kaleidoscope/269635.html) В 2010 - 2011 годах снесли казармы из уникального кирпича Брестской крепости (http://virtual.brest.by/news15243.php) В 2011 году снесли фундамент каплицы Крашевского, где по уверению местных жителей когда-то была чудодейственная икона и цинковые гробы (http://regionby.org/2011/11/02/u-pruzhanskim-rayone-da-200-goddzya-yuzafa-ignacyya-krasheuskaga…-dabivayuc-yago-spadchynu/) Плиты под памятник великого русского живописца Жуковского, установленные при предыдущем начальнике отдела культуры, пропали (http://pruzhany.net/1743-yak-staravolya-adznachyla-dzen-naradzhyennya-stanislava-zhukoskaga.html) Также была информация, что планируется взорвать здание бывшей мануфактуры (http://euroradio.fm/report/na-pruzhanshchyne-planuyuts-uzarvats-gistarychny-budynak-fota-70135). Только никто из журналистов не хочет сделать репортаж об этом. Все только сидя в офисах ищут сенсаций через интернет про метеориты в дальних странах...
0
з палітрукаў у папЫ / Адказаць
16.02.2013 / 14:15
расейскія папы разгуляліся на пацеху дзіваку Севярынцу... Гэта зь іхнага шаманства выходзяць бальшавіцкія разбуральнікі. Як жа - самыя правільныя, артадоксы. Вось і разбураюць няправільнае, каб зьляпіць на гэтых месцах на свой капыл імпэрыю. А бела-рускаму дурню радасьць...
Паказаць усе каментары/ 17 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру