01.11.2007 / 17:24

Не адступім, пакуль жывем З пошты рэдакцыі 8

Быў бы сэнс перагляду імаверных зрухаў да яднаньня правапісаў, але толькі тады, калі Беларусь стане незалежнай, як супольнасьць дэмакратычная.

Быў бы сэнс перагляду імаверных зрухаў да яднаньня правапісаў, але толькі тады, калі Беларусь стане незалежнай, як супольнасьць дэмакратычная. Цяпер рана казаць пра гэта, бо для беларускамоўных людзей клясычны правапіс ня толькі «Сьцяг змаганьня» — гэта код, які іх самаіндэнтыфікуе, не паводле прафэсіі, належнасьці да вышэйшых ці ніжэйшых слаёў. Ён значыць для іх вызначанасьць у прасторы і часе, дае годнасьць і магчымасьць не скарыцца.

Нас так мала… Але мы не адступім, пакуль жывем.

Школа сёньня ня можа даць нашым дзецям тое, што мы хочам, і наўрад ці дасьць да тае пары, пакуль у сыстэме адукацыі працуюць людзі, не пакліканыя выхоўваць патрыётаў‑беларусаў, якія любяць беларускую мову.

Вітаўт Парфененка, Горадня

0
Алесь Міхалок / Адказаць
02.11.2007 / 12:18
+1
0
Цімошак / Адказаць
04.11.2007 / 15:27
Дзела хазяйскае.
0
За Беларусь! / Адказаць
04.11.2007 / 17:05
Мяккі знак вам у рукі(ці ў спіну). За апошнія 500 год стабільнага правапісу на тэрыторыі сучаснай Беларусі ніколі не было. К.Астрожскі, К.Каліноyскі, Багушэвіч, Купала, Караткевіч карысталісь рознымі правапісамі, што не замінае нам лічыць іх беларусамі. Гэта лішні раз падцвярджае марнасць і немагчымасць зрабіць з нейкага аднаго варыянту правапісу ''сцяг, код, шыфр, пароль'' і г.д. беларуса. Правапіс павінен быць зручным, распрацаваным і адзіным. Даводзіць, што правапіс Саўкі-Вячоркі, Лукашанца, Іўчанкі, Тарашкевіча ці Пазняка - гэта ''наш код'' - ідыёцкая задума. У Беларусі, як і ў любой цывілізаванай краіне, правапіс павінен рэгулявацца адной, звычайна дзяржаўнай, ўстановай. Сам сабе маісеяў нам не трэба.
Паказаць усе каментары/ 8 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру