01.04.2016 / 16:15

Анхела Эспіноса Руіс. Мове 9

Мая ты сірата, гаворыш ганарліва, 
Што колісь кветкі зноўку народзіць табе ніва.

Пакрыўджанай жывеш уласнымі дзяцьмі, 
А ўсё ж твой шэпт нам сьніцца: ўставай, далей ідзі.

Баліш ты мне, душа, як родны джаліш край, 
Тваю тугу я бачу, я чую твой адчай.

Твой дух жалобна плача, твой крык паветра рэжа, 
Апошняю ты ўпала з Бабілёнскае вежы…

Табою гучыць сонца, табою гучыць неба, 
Табою гучаць сьпевы, што пяе ўлетку глеба,

Табою робіць цуды дзівосны чарадзей, 
Табою свае песьні ўе мілы салавей,

Табою пакутую, табою я чакаю, 
Табою народ дойдзе да страчанага раю.

Табою гучыць рэха далёкага каханьня… 
Ня будзеш ты праклятай на вечнае маўчаньне!

0
Дзед Талаш / Адказаць
01.04.2016 / 16:29
Выдатна.
0
Алесь Беларус / Адказаць
01.04.2016 / 16:34
Дзякуй. Вельмi кранальна
0
З-пад Гомля / Адказаць
01.04.2016 / 17:15
Я цябе люблю.
Паказаць усе каментары/ 9 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру