17.10.2016 / 15:22

Рыгор Барадулін. Бацьку 26

Не выйшаў ты і ў гэты раз 
Мяне спаткаць, паднесці рэчы… 
Ля весніц, толькі зноў твой вяз 
Крануў галінкамі за плечы.

Ты мне не падасі рукі, 
Глядзіш удаль з-пад шкла партрэта. 
Ці бачыш, вырас сын які? 
Скажы хоць слова для прывета.

А я… чакаў з усіх дарог 
Цябе ў сорак чацвёртым… летам 
Калоны ні адной не мог 
Я прапусціць з ахапкам кветак.

Хацелася пачуць: «Сынок…» 
Ускрыкнуць радаснае: «Тата!» 
Бацькоўскім быў мне кожны крок… 
Усё ішлі, ішлі салдаты…

Каторы раз сыходзіў снег… 
Дамоў вярнуліся суседзі. 
Я кожнаму насустрач бег 
І чуў кароткае: «Прыедзе…»

Калі ў крыўдзе мне сябры 
Гразіліся бацькамі, 
Тады хацелася наўзрыд 
Заплакаць шчырымі слязамі. 

Не плакаў я - усім на злосць. 
Бо ў хаце быў адзін - мужчына. 
Не йшоў ты… 
Маці маладосць 
Глыбей заворвалі маршчыны.

І зараз еду я здалёк, 
Чакаю ўсё - зайду, а маці 
Мне кажа: «Пазнаеш, сынок? 
Вось наша ўся сямейка ў хаце…»

Паверыць цяжка мне таму, 
Што больш не прыйдзеш ты дадому. 
А шапку я заўжды здыму 
Перад магілай невядомай..

0
mikola ramanau / Ответить
17.10.2016 / 14:47
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
0
жор / Ответить
17.10.2016 / 14:49
Выдатны верш...Барадулін, Гілевіч, Броука, Быкау, Бураукін....... Усе яны прайдуць праз вякі... А спадар Гарашчэня.... кане у лету, і только надпіс на магілцы будзе нагадваць яго сваякам: нарадзіуся ды памер....
0
Дамініка / Ответить
17.10.2016 / 14:49
Геніяльны верш геніяльнага паэта.
Показать все комментарии/ 26 /
Чтобы оставить комментарий, пожалуйста, активируйте JavaScript в настройках своего браузера