Сёньня я быў у Менску. Не люблю гэты горад.

Прыяжджаю рэдка, але калі патрапляю,

То заўсёды а першай гадзіне

іду ў Парк Чалюскінцаў,

Сядаю ў цяні дрэваў і слухаю шамаценьне лістоты,

Заплюшчыўшы вочы, чакаю

На вызваленьне,

На дараваньне,

На тое, што ўсё гэта неяк возьме і скончыцца

Раптоўна ці паступова,

Але назаўжды.

А другой падыходзіць Іван,

Мы зь ім нават не вітаемся, ня гутарым.

І ўпасі божа не глядзім адно аднаму ў вочы.

Ён тыча мне здымак.

Мне дастаткова аднаго імгненнага позірку,

Каб запомніць твар і адрас.

Позна ноччу вяртаючыся да дому,

Я заўсёды спыняюся за горадам,

Сядаю пад дрэва.

І плачу,

Плачу,

Плачу,

Бы нешта зьменіцца,

Бы мае сьлёзы затопяць гэты чортаў сьвет,

Бы я сам патану ў іх…

Я вяртаюся давідна,

Каб пасьпець завезьці цябе ў школу.

* * *

Штодзённа ў рубрыцы «Літаратура» на сайце НН — новыя творы. Чытайце для сэрца, чытайце для розуму, чытайце для мовы.

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?