11.09.2008 / 16:45

Марыя Вайцяшонак. Тры вершы Вользе 10

* * *

Ты адлучылася

як адламалася

сук на дрэве

крывавіць

птушцы

няма дзе спыніцца

галінкі

ўсе пералічаны

цябе не стае

тваёй з пунцовай

кветкай

хіба чакаць

да вясны?

Анёл

Восень.

Мы з ей прымяралі

сукні

ў краме,

мы мімаходзь

гаварылі пра тое,

ці есць ужо

ў сучасным,

раўнапраўным свеце

такое паняцце:

«мяне кінуў муж»,

пэўней будзе

цяпер казаць:

«разышліся».

Восень.

Мы з ей трапілі,

бы незнарок,

у той час,

час развітання

з дарослымі

дзецьмі,

з сваімі

мужамі.

Мужчыны хочуць

пражыць

на зямлі запар

яшчэ адно

жыцце

з маладой жонкай,

а нам хіба

толькі верыць

у загробнае?

Раўнапраўны свет?!

Але я чыстых

сялянскіх крывёў –

аброць праз плячо

і гатова шукаць яго,

як каня

ў полі, галасіць,

даць у званы,

што звялі са двара,

што ўкралі.

Я дзіўлюся:

яна не называе

свайго ані

здраднікам,

ані нягодай,

яна скідае

адну сукенку,

другую,

трэцюю,

стаіць у адной

гальцы,

кволая шыя,

цнатліва

свяціліся

галубовым

ключыцы,

як у дзяўчынёхі

напрадвесні

і з гэтага ўсяго

яшчэ была павінна

развіхнуцца

жанчына.

Яна дзівіцца з самой сябе,

стоячы перад люстэркам,

бы толькі што

вызваліўшыся

ад сонных абдымкаў,

яшчэ і смуга не сышла,

як чыйсьці цень.

Ён спаў у яе

на грудзях,

абдымаючы,

захінаючы,

як анёл,

і толькі што

адляцеў —

у вырай,

калі наступіла восень.

Восень.

У мяне яшчэ ніколі

не было

столькі

ўбораў.

* * *

Набіраю твой нумар,

чую паланэз.

Паланэз расчыняе

вокны,

матылямі выносіць вецер

фіранкі,

нехта ў белым

спрабуе пратанчыць

па зале.

Паланэз праз стагоддзе,

як з дня ўчарашняга.

Ты нарэшце

бярэш мабільнік

і кажаш мне,

што сыходзіш

з дому,

сыходзіш

за ІМ,

з балючага места,

каб павялічыць

адлегласць між вамі,

каб не даходзілі

да цябе чуткі.

Паланэз тваей любові

затапляе вуліцы,

плошчы,

затрымліваецца

ў цесных падворках

старога Менску.

Ты адыходзіш ад дому

далей і далей.

І нарэшце каханне

спадае,

як павадак,

ужо бачна

зямля.

Я набіраю твой нумар —

паланэз!

Я хачу цябе папярэдзіць:

па зямлі ходзяць

не ў пуантах,

як ты любіш,

а ў звычайным

абутку.

Ты нарэшце просіш мяне

патрымаць твае

авоські,

каб пратанчыць

некалькі па

на лесвічнай клетцы

свайго дому.

Паланэз!

Ты вярнулася...

* * *

Штодзённа ў рубрыцы «Літаратура» на сайце НН — новыя творы і мініятуры. Чытайце для сэрца, чытайце для розуму, чытайце для мовы.

0
# / Адказаць
11.09.2008 / 19:02
Не, лепей слухаць. Паланэз! Чым чытаць гэты "абрэз".
0
Кнехт / Адказаць
11.09.2008 / 19:43
Пытанне для мяне сапраўды цікавае: чаму мужчыны пакідаюць кахаючых іх жанчын? Магчыма не так яны ўжо й кахалі, а ўсхліпваць, як у вершы, пачалі пасьля таго? А магчыма, наадварот, перакахалі? Адкажыце, азнаныя ў пытанні.
0
Анатоль Сідарэвіч / Адказаць
11.09.2008 / 20:55
стаіць у адной гальцы, кволая шыя, цнатліва свяціліся галубовым Галька, галубовае... Забытыя (ці амаль забытыя) словы. Якая смаката! Пасля гэтага несамавіта выглядае, чытаецца і чуецца "павадак". А вершы нішто.
Паказаць усе каментары/ 10 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру