10.11.2017 / 16:36

Мова наша. Наста Кудасава пра «слон-услон» 14

Разглядала новы каляндар «Не маўчы па-беларуску» i натрапiла на слова дзяцiнства — «услон». Ён i зараз у бабулi cтаiць, гэты ўслон — даўгi, caмаробны, колеру чырвонай цэглы (уся драўляная мэбля ў хаце была гэткага колеру, як падлога). Але галоўнае: малою я была шчыра перакананая, што гэтая штуковiна для сядзення, якая стаiць ля печы, называецца «слон».

Куды толькi мая буйная дзiцячая фантазiя нi сягала, каб прывесцi да згоды тое, што бачыць вока, з дзiўным вербальным «слон»… Як толькi мазгi нi выкручвалiся, каб адшукаць падабенства са сланом у гэтай чатырохногай лаўкi. Асаблiва не паддаваўся асэнсаванню колер, бо я ж ведала, што слон мусiць быць шэрым… А дзе ж вушы? Дзе хобат?

Напэўна, гэта звычайная дзiцячая этымалогiя. Колькi такix cycветаў у кожнага дзiцяцi нараджаецца толькi таму, што нешта няправiльна пачулася! Але я лаўлю сябе на тым, што i цяпер, заходзячы ў хату, вiтаюся ў думках з маiм сланом, маiм слончыкам.

Можа быць, паэзiя гэта ён i ёсць… Нелагiчны, невытлумачальны, такi немагчымы ў гэтай простай беларускай хаце — карычневы слон, што цiхенька стаiць ля печы драўляным бокам, маўчыць цвёрда сваё.

0
Валеры Варановіч / Адказаць
10.11.2017 / 17:13
Так у маіх бабы з дзедам  гэтая рэч менавіта "сланом" і называлася. Меншага памеру - "слончык". І калі я ў бабулі пытаўся, чаму так дзівосна гэты прадмет называецца, тая, разумеючы мой "кагніцыйны дысананс", толькі загадкава ўсміхалася.
0
бывкпссЗгодзен на 100% / Адказаць
10.11.2017 / 18:22
Валеры Варановіч 
У нас вялики называуся засслон,а маленьки слончык
0
Генэрал Голад / Адказаць
10.11.2017 / 18:35
Валеры Варановіч, у нашай мясцовасьці таксама слон і слончык. Менавіта слончык, а не слонЬчык. Усход Берасьцейскай вобласьці.
Паказаць усе каментары/ 14 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру