15.05.2018 / 11:03

«А хто там бяжыць» — Ганна Севярынец пра выпускнікоў, якія з'язджаюць 30

Вачыма настаўніцы. У такім фармаце на просьбу рэдакцыі Ганна Севярынец, настаўніца, пісьменьніца і літаратуразнаўца глядзіць на беларускае жыцьцё для чытачоў Свабоды.

У смалявіцкіх настаўнікаў няшмат шансаў пабачыць сваіх найлепшых выпускнікоў пасьля апошніх экзамэнаў. Вярнуцца пасьля ўнівэрсытэту жыць і працаваць у Смалявічы — гэта нешта кшталту паразы: значыцца, ты недастаткова пасьпяховы.

Можа, таму ў Смалявічах амаль нічога няма: ані краязнаўчага музэю, ані сваёй выставачнай залі, ані тых, хто будзе ў музэі і на выставы хадзіць. Таксама няма ніводнага сквэру ці парку, гістарычнай будыніны ці адмысловай гарадзкой скульптуры — калі не лічыць за скульптуру бэтонны раскрыты гаманец, які стаіць ля мясцовага аддзяленьня банку.

Тыя, хто мог бы зрабіць Смалявічы раем зямным, зьехалі на Менск, атабарыліся па хмарачосах Каменнай Горкі і назаўсёды забыліся на расклад прыгарадных электрычак у бок Барысаву.

У гэтай зьявы, канешне, ня смалявіцкі маштаб. Страшна думаць, колькі іх, вартых самых важных справаў дома, зьехала карыстацца магчымасьцямі, якія ствараюць іншыя краіны.

Адно незразумела ў гэтым — калі кажуць: «А тут што? Што мне рабіць у гэтай краіне? Ані заробку, ані магчымасьцяў». Нібыта хтосьці іншы павінен зрабіць так, каб тут былі магчымасьці і заробкі. Нібыта гэта годна — зьехаць і карыстацца дабротамі, напрацаванымі чужымі дзядамі для сваіх унукаў, і пакінуць бацькоўскую ніву зарослай дзьмухаўцом, бо там, далёка, прыгожыя клюмбы.

Нібыта не прасьцей даць працы сваім рукам дома — замест таго, каб біць іх на чужой зямлі дзеля чужой будучай славы. Нібыта гэта слушна — перачакаць у Менску, покуль хто-небудзь выгадуе ў Смалявічах парк.

Нібыта гэта сумленна пералапаціць беларускія архівы не зь цікавасьці да продкаў, а з мэтай зьбегчы ў Польшчу? Нібыта гэта высакародна адправіць дзіцёнка вучыцца ў напаўлегальны беларускі ліцэй ня з мэтай падараваць яму беларушчыну, а з мэтай спрасьціць яму ўцёкі на чужыну?

Нічога не рабіць дома, забыць сваю мову, сваю культуру, не чытаць сваіх кніжак, ня тое каб не любіць — да проста ня ведаць сваёй гісторыі, і паехаць карыстацца тым, што будавалі не для вас, для іншых — будавалі тыя, хто любіў і любіць свой край.

Заўсёды быць у прымах у чужой хаце, палец а палец не стукнуўшы ў хаце сваёй.

А калі так падумаць: ну дык і што з таго, што ў тых Смалявічах ніколі не было ніякіх паркаў?

9
Alisa / Адказаць
15.05.2018 / 11:24
Сярод маіх знаемых шмат хто з'ехаў - і маіх равеснікаў, і равеснікаў маіх дзяцей..Магу сказаць адно - не надта і там мёдам намазана, нішто не даецца за проста так.. Сяброўка ужо 15 год жыве ў Францыі - кажа:" усе адно я тут чужая, эмігрантка, як ні круці, і  ў мяне жаданне - як дзеці вырастуць - вярнуцца ў Беларусь".. не ведаю  - можа і вернецца
5
Дай Дарогу / Адказаць
15.05.2018 / 11:25
Не в этой стране, где герои прошлых лет ? Где герои прошлых эпох? За что они расчитались свои будущим? Своей жизнью? Кому они нужны?. Увы не парк, ни порог пенсию не платит и о семье не заботится. Государство наше дремучее, страна живёт как-будто тремя-четырьмя параллельными мирами. Частной собственности нет, куст у себя не срезать, который сам садил - нет, спасибо. Лучше развиваться в глобальном мире, а не пытаться спрятать от него в мышиный угол. Наоборот пусть молодежь едет и смотрит мир, впитывает иновации, картину мира - почувствует желание, вернётся. А коли нет - то как пропал СССР, так пропадёт и вандея с общностью советский народ и кормчим во главе. 
3
30 / Адказаць
15.05.2018 / 11:39
Да, именно и должны им были это обеспечить другие люди! Те люди которые обладают реальной властью и сидят на денежных потоках и должны были создать УСЛОВИЯ для жизни и развития человека в небольших городах. Но они этого не делают. А обычный Вася не бьется головой о стенку, а едет туда где есть перспективы и развитие. В столицу, а если там глухо то и за рубеж. Таков современный прагматичный мир.
Паказаць усе каментары/ 30 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру