14.06.2018 / 13:15

«Чаму расcтрэлы ў Курапатах валяць на НКВД? Можа, гэта нацысты?» — Іван Ермакоў распавёў пра свае камуністычныя погляды і наезд на актывістаў 128

Іван Ермакоў, дырэктар па развіцці кампаніі «Вітсвітбуд» (яна займаецца мантажом ліфтаў) разам з жонкай Стэлай Чырковай 13 чэрвеня трапілі ў навіны. Іх «Мазда» зачапіла некалькіх актывістаў каля рэстарана «Паедзем, паядзім».

Чытайце: Скандал у Курапатах: колішняя тэлевядучая БТ і яе муж-бізнэсмен наехалі на аўто на двух пікетоўцаў

«Наша Ніва» звязалася з Іванам Ермаковым, каб ён растлумачыў свой пункт гледжання і на канфлікт вакол Курапатаў, і ўвогуле на жыццё.

Наша Ніва: Што здарылася каля рэстарана?

Іван Ермакоў: Вы ж бачылі відэа, на запісе ўсё ёсць.

— Але вы ж маглі нанесці пашкоджанні чалавеку.

— Там тыя актывісты здымалі ўсё на відэа. Каб мы нанеслі каму з іх шкоду, то яны б самі выклалі прыгожае відэа. А так машына спынілася, яны паспрабавалі біцца аб яе, кідацца на капот і крычаць, як пацярпелыя… Ну не атрымалася ў іх.

— Вы паскардзіліся на іх у міліцыю?

— Ну а які ў мяне выбар? Канечне. Там была машына ДАІ, мы апісалі ім сітуацыю.

— Актывісты пашкодзілі вам машыну?

— Не. Паабражалі мяне, пакрычалі — і ўсё.

— За абразы не пойдзеце пісаць заяву ў міліцыю?

— Пайду толькі ў выпадку, калі здарыцца напад і будзе патрэбная абарона. Бо зараз ідзе моцнае цкаванне, пагрозы. Пішуць у сацсетках: «Валіце ў Маскву», «Чамадан, вакзал, Расія!»

— Кажуць, вы не першы раз сутыкаецеся ля таго рэстарана з пратэстоўцамі.

— Так. Першы раз я проста заўважыў сцягі і пад’ехаў паглядзець, за што выступаюць. Раней я той рэстаран і не заўважаў.

Пад’ехаў, на мяне адразу пачалі нападаць, пасля брашурку нейкую далі.

У наступны раз я пад’ехаў, а яны ізноў нападаюць. Ну, слухайце, людзі, калі вы не ідзяце на дыялог — значыць, я буду хадзіць у гэты рэстаран.

— Прынцыпова будзеце хадзіць?

— Яны ж самі ўсё зрабілі наадварот, так. Перайшлі рысу.

— Але ж якое меркаванне вам бліжэйшае? Што прайшоў час і будаваць можна? Ці што такая ўстанова і такім спрэчным шляхам не мусіла з’явіцца?

— Калі ў Мінску адміністрацыя працуе і мае ўладу, то яна мусіць разбірацца з пытаннем. Мы тут прычым, як грамадзяне?

Калі адміністрацыя дазволіла на той тэрыторыі быць рэстарану — усё, значыць аб’ект існуе. Ён мусіць эканамічна быць апраўданым, працаваць, плаціць падаткі, у тым ліку каб з іх пабудаваць мемарыяльны комплекс.

Навошта аб’ект, у які ўклалі кучу грошай, знішчаць? Які ў тым сэнс?

— А вы самі як ставіцеся да Курапатаў? Можа, для вас гэта проста лясочак?

— Там былі нейкія забойствы, былі нейкія расстрэлы. Пытанне патрабуе разбіральніцтва: хто страляў, калі страляў? Чаму ўсё валяць на НКВД? А можа, гэта нацысты? Бо была ж вайна на гэтай тэрыторыі. Трэба разбірацца, хто там, што там.

Называюць лічбы ў 200—250 тысяч расстраляных. У Мінску агулам было столькі насельніцтва ў той час. Адкуль вы ўзялі 200 тысяч мужчын, якіх там паклалі?

— Пра вас кажуць, што вы вельмі сімпатызуеце камуністам. Вось і пра НКВД так выказваецеся…

— А чаму не?

— Кажуць проста, што гэта паўплывала на ваш пераезд у Мінск: маўляў, Беларусь найбольш падобная на СССР.

— Скажам так: Беларусь з савецкага мінулага ўзяла шмат добрага і тое захавала. Таму тут добра, камфортна, працуе сацыяльная абарона, сістэма адукацыі.

— А што вас натхняе ў камунізме? Бо такі пункт гледжання не вельмі папулярны сёння, дый працуеце вы фактычна на капіталістаў.

— Я інжынер. Арганізую складаную працу. Была б праца ў дзяржаўным сектары — я б пайшоў сюды. Я прафесіянал, не магу не працаваць.

І ў мяне добрая адукацыя. Я цікавіўся развіццём народнай гаспадаркі, рознымі мадэлямі эканомік. Глядзеў, вывучаў, параўноўваў — як працавала сістэма, колькі было заводаў. І чаму раней касмічныя караблі маглі лятаць, а сёння падаюць?

— То бок праз стан сённяшняй эканомікі вы прыйшлі да камунізму?

— Так, пачаў параўноўваць, зрабіў высновы.

— А як жа Сталін?

— У мяне ёсць досвед кіравання. І я ведаю, што такое нармальны, адукаваны, адэкватны кіраўнік, які сістэмна мысліць.

— Сталін — нармальны, адукаваны адэкватны кіраўнік з сістэмным мысленнем?

— Ну трэба ж пачытаць меркаванне ворагаў пра яго. Ён прыняў краіну з сахой, пакінуў з атамнай бомбай.

— Гэта распаўсюджаны пункт гледжання. Але ж рэпрэсіі. Мільёны забітых.

— Давайце палічым, колькі ахвяр было ў войнах. І паспрабуем запіхаць туды тыя мільёны. Дзе дэмаграфічныя ямы, калі расстрэльвалі мільёны, пакажыце мне? Дзе яны?

— Ёсць тэорыя, што лічбы рэпрэсаваных перабольшаныя. Вы ў яе верыце?

— Я не стаўлю пытанне веры. Ёсць статыстыка, дэмаграфія. Я бачу, што 27 мільёнаў загінула ў Вялікай Айчыннай, дадаць туды 60 мільёнаў рэпрэсаваных, пра якіх пісаў Салжаніцын, немагчыма.

Не было такіх маштабаў. Можна спаслацца на дадзеныя Хрушчова. Каля 3,8 мільёна зняволеных і каля 700 тысяч забітых.

— Гэта амаль мільён расстраляных і 4 мільёны людзей, чые жыцці зламалі лагерамі. Мала?

— Ну а давайце параўнаем, колькі зняволеных у ЗША у той жа час было. Колькі сёння ў зняволенні сядзіць па тэрыторыі былога СССР.

— Але ж сёння абсалютная большасць сядзіць па крымінальных справах, не па палітычных. Уявіце, што вас закрыюць на 15 гадоў проста таму, што вы не згодныя з лініяй партыі.

— Ну не так там было. Не было такога, што чалавек не згодны і яго адпраўляюць у лагер.

— А расстрэлы дзеячаў культуры? Колькі загінула па лагерах расійскіх пісьменнікаў і паэтаў? Колькі беларускіх лягло ў зямлю ў Курапатах?

— Я адмыслова ездзіў у Камбоджу, вывучаў перыяд, калі там быў генацыд і кіраваў Пол Пот, калі вынішчалі інтэлігенцыю. І вось там цэлае поле чарапоў могуць раскапаць. Там тое бачна. І краіна па сёння не аднавілася. Там відаць, што такое масавыя рэпрэсіі.

Ну не было такога ў СССР. Не відаць!

— Але ж у СССР забівалі інтэлігенцыю. Вы з Расіі — той жа Гумілёў загінуў, Мандэльштам.

— Так, гэта трагедыя вялікая. Але была ідэалагічная барацьба ў грамадстве. Кагосьці саджалі, кагосьці ставілі да сценкі. Але ж і сярод суддзяў, якія выносілі такія прысуды, і сярод НКВД маглі быць ворагі. Можа, яны свае вузкія задачы вырашалі праз жыцці людзей. Дзейнічалі як злачынцы, так, і нездарма пасля шэраг кіраўнікоў НКВД паставілі да сценкі. Ну такі быў час.

— А сёння з беларускіх ці расійскіх камуністаў вам хтосьці сімпатычны?

— Я не бачу такіх. Я падтрымаю тых, хто будзе адказваць за вынік сваёй працы. А палітыкі такога не могуць гарантаваць.

— Кажуць, вы мелі блізкія зносіны з нацболамі?

— Меў некаторых знаёмых, не больш за тое.

— Вам блізкія іх ідэі?

— Агучце канкрэтна?

— Нацыяналізм, еўразійства, «Расія для рускіх».

— Расія і вырасла таму, што была адкрытай для ўсіх краінай. Краіна вялікая, працы ўсім хопіць. «Расія для рускіх» — тое немагчыма. Колькі ж ў Расіі нацыянальнасцяў! І яны адзін аднаго узбагачаюць.

— А «Адзіная Расія»? Пуцін падабаецца?

— Таксама не выклікаюць сімпатый. Касмічныя караблі падаюць. Заводы не працуюць.

— Хто за ўсю гісторыю Расіі быў найлепшым кіраўніком?

— Аляксандр ІІІ — доўга падтрымліваў мір. І калі казаць пра цяжкасць таго, што давялося пераадолець, і якія вынікі засталіся — гэта Сталін, як ні круці. Бо гэта новыя заводы, новыя галіны эканомікі — тое, на чым сёння існуе краіна.

— Ясна. У будучыні ў «Паедзем, паядзім» яшчэ паедзеце?

— Паглядзім. Калі будзе бяспечна — значыць, паедзем. Калі вырашым, што існуе нейкая пагроза — нарывацца не будзем.

Улад Швядовіч

11
LMI / Адказаць
14.06.2018 / 13:20
Ты апошні дурань, які да сеньня працягвае верыць у нацыстаў. Такіх ужо нават сярод Лукашенкі няма
8
With / Адказаць
14.06.2018 / 13:22
Домой, Ваня!
7
I'm sorry, Dave. I'm afraid I can't do that / Адказаць
14.06.2018 / 13:23
Ну вось панаехалі сюды рабіць Расію. QED. 
Паказаць усе каментары/ 128 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру