21.07.2018 / 17:07

У Бушыках на Глыбоччыне прайшоў вясковы царкоўны фэст, як і дзясяткі гадоў таму ФОТАРЭПАРТАЖ 29

У вёсцы Бушыкі на Глыбоччыне адбываецца галоўная падзея году — фэст Казанскай Божай Маці у царкве Пакрова Прасвятой Багародзіцы. Царква ў Бушыках — даўней яна афіцыйна называлася Залескай — адзін з найстарэйшых праваслаўных храмаў Глыбоччыны. У 1552 годзе тут была драўляная праваслаўная царква, заснаваная старым полацкім родам Корсакаў, якім належала Залессе. У 1783 годзе тут была ўзведзеная мураваная ўніяцкая царква, якая, трохі перабудаваная, стаіць па сёння.

Царква ў Бушыках — маляўнічая і адна з найстарэйшых на Глыбоччыне.

«Колькі сябе памятаю, гэта быў сакральны дзень для ўсёй вёскі, — распавядае журналіст Генадзь Шарыпкін, які адсюль родам. — Гэта быў адзіны дзень, калі кароў не выганялі ў поле — навязвалі каля хат, у садах. Бо ў свята ўсе павінны адпачываць, у тым ліку і тыя, у каго ў гэты дзень можа прыпасці радоўка (чарга пасвіць вясковы статак — «НН»)». Нават на работу ў калгас людзі ў гэты дзень не ішлі, а начальства вымушана было заплюшчваць вочы, кажа Шарыпкін.

Як і даўней, на фэст прыходзяць і старыя і малыя.

На фэст сабралася сотні дзве людзей з усіх вакольных вёсак. Папрыязджалі і з гарадоў тыя, хто мае тут карані. Але, кажа Генадзь Шарыпкін, сённяшняя колькасць людзей не ідзе ні ў якое параўнанне з тым, колькі на фэст прыязджалі даўней. «У 80-я гады ўся вёска была застаўленая машынамі. А яшчэ на фэст з'язджаліся жабракі і калекі, мусіць, з усёй БССР — гэта за Саветамі адзінае месца, дзе можна было сапраўдных жабракоў пад царквой пабачыць», — успамінае Шарыпкін.

Людзі выйшлі на падворак загадзя, каб сустрэць і прывітаць Уладыку.

На фэст прыехаў архіяпіскап Полацкі і Глыбоцкі Феадосій. Хвілін дваццаць усе стаяць у напружаным і маўклівым чаканні. Нарэшце пад'язджае бус, з яго выходзіць Феадосій. — Каго чакаеце? — Вас, Уладыка, — адказваюць верніцы, што стаяць бліжэй. — Службы Божай! — папраўляе іх архіяпіскап і заклікае ўсіх, каб ішлі ў храм. «Мужчыны, ідзіце! Мужчыны ж у нас менш ахвочыя да малітвы. «Ты ідзі маліся, а я на вуліцы пабуду», — гэтак жа кажаце?», — задае ён рытарычнае пытанне.

 

Архіяпіскап Феадосій вітае людзей і заклікае ісці ў храм маліцца.

Вернікі выслалі япіскапу сцежку аерам ад вуліцы да царкоўных дзвярэй. «Прыгожа як у Валадарстве Нябесным! Аж шкада ступаць па ёй», — кажа Феадосій — падымаецца па прыступках, благаслаўляе людзей і віншуе са святам. Каля царкоўных дзвярэй яго сустракаюць жанчыны, уручаюць каравай і з моцным хваляваннем кажуць прывітальную прамову. Япіскап дзякуе ім, а потым вітае дзетак, уручае ім па плітцы шакаладу.

А каля царквы прадаюць, па старой традыцыі, самаробныя цукеркі — лізуны-«петушкі» і доўгія, закручаныя ў гафраваную паперу, «махры». «У нас усё на мёдзе, ніякага цукру, — кажа жанчына, якая гандлюе цукеркамі. — Яшчэ мае дзяды гэтым займаліся, некалькі пакаленняў. У 60-я трэба было з-пад палы прадаваць, хаваліся. А цяпер можам адкрыта».

 

Славутыя «пеўнікі» — атрыбут усіх царкоўных і касцельных фэстаў на Паазер'і.

Пасля набажэнства і Святой Літургіі па традыцыі адбываецца хрэсны ход. Святары з вернікамі і з архіяпіскапам абыходзяць храм з харугвамі ды абразом Маці Божай і чытаюць чатыры ўрыўкі з Евангелля. Святар бласлаўляе людзей крыжам і кропіць свянцонай вадой, гучна кажучы: «Са святам!» Потым вяртаюцца ў царкву і працягваюць маліцца, пералічваючы імёны жывых і памерлых з запісак. Свята цягнецца некалькі гадзін, і людзі моляцца гэтаксама, як маліліся іх дзяды і прадзеды ў гэтай царкве.

 

Пакуль людзі моляцца ў царкве, дзеці частуюцца цукеркамі на возе. Для многіх фэст — ужо не рэлігійная падзея, а даніна мясцовай традыцыі.

Кастусь Шыталь

9
Сова / Адказаць
21.07.2018 / 17:17
Синяя металлочерепица на храме 18 века - это абзац!  
А сверху - как вишенка на торте - золотая "цибулина"... 
Дело Муравьева живо... :(
4
ЮРАСЬ / Адказаць
21.07.2018 / 18:41
Сова, наконт цыбуліны абсалютна згодны! А наконт даху... А чым, на Ваш погляд, трэба было крыць царкву ў ХХІ стагоддзі?..  
7
Белорусы кузнецы собственного счастья / Адказаць
21.07.2018 / 19:10
Отличная икона для почетания именно в бывшем ВКЛ! Тут и разгром "польско-литовского" войска, и завоевание  Россией Смоленщины, и даже Лубянка!

"22 августа 1612 года у Новодевичьего монастыря началось решающее сражение Второго ополчения с войсками гетмана Ходкевича, которое завершилось поражением польских войск, несмотря на их численное превосходство. «Руководители Второго ополчения истолковали явление иконы под Новодевичьем монастырём как то чудо, благодаря которому Новодевичий монастырь был взят и освобождён от части гарнизона польско-литовских войск. И затем она действительно сопровождала Второе ополчение». Эта победа Пожарского предопределила падение польско-литовского гарнизона Московского кремля. Казанская икона была поставлена в приходском храме Пожарских — церкви Введения на Лубянке.
Общегосударственное почитание иконы стали вводить в конце 1620-х годов в связи с подготовкой к новой войне с поляками за освобождение Смоленска"


Паказаць усе каментары/ 29 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру