23.07.2018 / 12:47

Сергей Суринович.***Абадрала пялёсткі, агаліла цыб’ё… Стихи 5

* * *

Абадрала пялёсткі,
Агаліла цыб’ё
Золкам сліва ля вёскі,
А за ёю жыццё
Адхінула заслону,
Расчыніла прастор, —
Жарсна вочы з палону
Разлівалі дакор,
Спапялелыя веі,
Бы з туману начы,
Распляталі надзеі:
Не дыхні,
не ўрачы.
Паўстрымаць назаўсёды,
Ахінуць і схаваць
Некранутым,
без шкоды
У жыццёвую гаць
Прамінальнасць бы вечнасць, —
І агідная спрэчнасць:
Будзе жыць?
Ці ж памрэ?

* * *

Заранак срэбны. А-га-гу! —
Навокал ціха, сонна, цьмяна…
З галля ў далонь сваю збяру
Пух разарваны ад туману.

У шалік шоўкавы звяжу
Цыб’я самотнага слязіны,
Начы сшарэлую мяжу
У ценяў скрыю валасіны.

Адчую пах, што на зары
Буяе моцай адраджэння,
Красу вяльможнае пары,
Свабоды сілу абуджэння.

Нап’юся чыстае вады
З пякучай холадам крыніцы,
Амыю стомы ўсе сляды
Крыштальным водарам жывіцы.

Шырока сэрца расчыню,
Самоты даўняе нягоды
Ператвару ў маю вясну —
І затулю ў ім назаўсёды.

* * *

Мне цяжка зараз без цябе —
Чакаю, сціснуўшы ад болю,
Наперакор маёй журбе,
Ашчэпкі сілаў, моцы, волі…
Надзею рву, крамсаю час,
Жыву сустрэчай, расставаннем,
Каб зберагчы цябе і нас,
Я ахінуў свой лёс змаганнем.

* * *

Што, зламаўся?… —
Спусташэнне?
Прорву роспачы пякучай,
Страту мовы й слёз зняменне
Ахіні рукой гаючай;
Бездань цемрадзі марознай,
Бездыхання зеўру
Сцежкай
Адвядзі непераможнай
З глыбіні вачэй усмешкай;
На сусветаў скрыжаванні,
Слоў
Бясконцых грамадою
Прамаўляй,
Крычы ў маўчанні
Прастатой нябёс святою.

* * *

Не перайсці мне даўні брод,
Што ў повадзі зглыбеў нямой слязіны; —
Закамяніў у жылах, сціснуў лёд
Пачуццяў гронкі палкія каліны.

Не пераскочыць праз імглу,
Што зрок спякла на дзірванах надзеі, —
Непераборліва дабру і злу
Струшыла крок пясчынкамі ў веі.

Нязможна ўперад — толькі стаць:
Закрыцца, адхіліцца ад люструнку,
Што накідала, начапіла гвалтам гаць, —
Маліць у неба моцы паратунку…

Сергей Суринович

5
Свой / Ответить
23.07.2018 / 15:43
Прыгожа!
3
Дзядьзька ў Вiльнi / Ответить
23.07.2018 / 21:09
Абадрала пялёсткі, Агаліла цыб’ё Золкам сліва ля вёскі (1), А за ёю жыццё
Адхінула заслону, Расчыніла прастор (2), — Жарсна вочы з палону Разлівалі дакор (3) , Спапялелыя веі, Бы з туману начы(4), Распляталі надзеі (5): Не дыхні, не ўрачы (6).
https://nn.by/?c=ar&i=213063#startcomments
Няхай аўтар выбачае, але такi мегаскладаны сказ чытаць мегаскладана. А вось там, дзе граматычныя канструкцыi папрасцей, мне спадабалася. Дзякуй i поспехаў!
1
тутэйшы / Ответить
24.07.2018 / 10:18
Ніколі не чытаў такіх складаных і ўразлівых радкоў. Здаецца, што аўтар зможа зрабіць выдатныя ўнескі ў беларускае вершаскладанне! Пленнай працы!
Показать все комментарии/ 5 /
Чтобы оставить комментарий, пожалуйста, активируйте JavaScript в настройках своего браузера