23.08.2018 / 18:09

Алесь Ліпай. Цяпер ты можаш піць нагбом уладу… Вершы + ФОТЫ 4

Праз горад,

што прыснуў да ранку

як зьвер,

паранена драпежны,

iду бяз боязi,

нясьпешна.

Прыкладваю яму на ранку

жывы трыпутнiк свайго верша.

 ***

***

Цяпер ты можаш піць нагбом уладу

і марнатравіць людзкія надзеі,

але надыдзе час — і возьме плату

зь цябе народ за ўсе ліхія дзеі.

Надыдзе час — і люд захоча праўды.

І нават не яе, а толькі ведаў,

што зло не абмінула пакараньне,

і першым той, хто сам з дубінкай бегаў,

як раз цябе абвінавачваць стане.

Надыдзе час — і люд захоча праўды.

І нават не саму яе, а помсты

за тыя беды і за тую беднасьць,

куды завёў ты грамадзянаў простых.

А з помстай да людзей прыйходзіць еднасьць.

І мо на гэтай, зыбістай хоць, глебе

паўстане нацыя — і нацыя паўстане

на поўны рост, зусім ня дзеля хлеба,

а прага волі кіравацьме тым паўстаньнем.

І гледзячы,

як гмах тваёй улады

пераўтвараецца ў магільны камень,

адкрыеш ты, што жорсткі бог расплаты

жыве ў табою згвалтаваным храме.

 ***

***

* * *

Я ўкрыжаваны лёсам на крыжы,

які завуць у свеце Беларуссю.

Мой Бог, дапамажы!

Дапамажы, —

бо я не паміраю, а баюся. 

Мне страшны не нябыт, не тагасьвет —

мне боязна за ўсіх на гэтым свеце:

што Юда схоча больш яшчэ манет

і Пётр не спыніцца на адрачэнні трэцім. 

Мне страшна, што разбэшчаны натоўп

прысудзіць смерць Марыі Магдаліне,

што распачнуць зноў вавілонскі стоўп

і мова беларуская загіне. 

Што, атрымаўшы мой хітон, жаўнер

даваць сасмяглым толькі воцат будзе…

Я не прашу, каб ратаваў мяне, —

малю, Гасподзь, зусім аб іншым цудзе: 

хай мне гарэць у пекле на агні,

абы мой крыж у полымі не згінуў.

Элі!

Элі!

Лама савахфані!

Забі мой страх!

І выратуй краіну! 

***

***

Забiрае Бог паэтаў год ад году.

Забiрае i бязродных, i Народных.

Ды а як iначай? Гэтаму народу

мова продкаў сталася няроднай.

Ён не разумее болей вершаў.

Ён не памятае словы гiмнаў.

I крывiцкi старадаўнi вершнiк

ў душах люду гэтага загiнуў.

Гонар, i каханьне, i свабода

перасталi адгукацца ў сэрцах.

Забiрае Бог паэтаў у народа,

як ратуюць абразы ад iншаверцаў.

Нiл. Генадзь. Рыгор. Сяргей. Уладзя.

Ян, Якуб, Максiм, Аркадзь, Кандраце,

Вы служылi людзям, а не ўладзе.

Тэрмiн службы скончыўся, прабачце.

…Ну, пара.

Па вечных цёмных водах

Сам вяслуючы ў адзеньнi зрэбным,

забiрае Бог паэтаў у народа.

Бо яны Яму яшчэ патрэбны.

***

***

Цэнтон

Уладзіміру Някляеву

Сёньня з раніцы на ўсходзе

надпіс зь белых бліскавіц:

ты ў сваім сьвятым народзе

быццам боскай тканкі ніць.

Хай адно Айчына за плячыма -

у неверагодным цудзе жыць

аніводнае няма прычыны,

каб не піць.

Цуды ўсе - ў адным-адзіным цудзе:

воля - і зь нябыту, і ў нябыт.

Лепей не было, дык горш ня будзе,

Бог на Волю ўсім дае іспыт.

Як і што там станецца з Айчынай, -

ўсё ў адхіст. Нічога не ўтрымаць. -

а яна адзіна за плячыма.

Нават калі ўся яна - турма.

0
Пелагея / Адказаць
23.08.2018 / 20:05
Спачуванні ўсім беларусам!
0
Люстэрка / Адказаць
23.08.2018 / 20:11
Дарагі Алесь! Звяртаюся да тваёй светлай душы! Мы зробім усё, каб вызваліць родную Беларусь ад цемры. Шлях, які ты прайшоў, ты прайшоў нездарма. Ты праклаў мост з мінулага ў будучыню для новых пакаленняў беларусаў. Беларусь жыла і будзе жыць дзякуючы табе і такім адданым патрыётам, як ты. У некаторыя хвіліны гісторыі мост станавіўся зусім тоненькі, здавалася, што зараз ён парвецца, і мы страцім усю нашу спадчыну, усю гісторыю, усе набыткі нашай культуры разам з роднай мовай. І толькі дзякуючы такім людзям, як ты, якія мацавалі гэты мост, як маглі, жыццё нашай нацыі працягвалася. Душа не памірае. Алесь Ліпай узышоў і заняў пачэснае месца сярод тых, каго можна назваць Анёламі Беларусі. Разам з Максімам Багдановічам, Янкам Купалам, Рыгорам Барадуліным...
0
меркаванне / Адказаць
24.08.2018 / 10:13
   Проста жах, што годныя беларусы, каторыя паклалі сваё жыццё на тое, каб краіна стала годнай еўрапейскай дэмакратычнай, не дажываюць да перамогі над карыкатурнай прадажнай адсталай дыктатурай. Амаль 25 гадоў жыцця кожнага (за невялікім выключэннем)- адсутнасць годных перспектыў, і гэта яшчэ не канец..
   Вялікая павага сп. Ліпаю, што не пайшоў у прыстасаванцы, а паказваў прыклад годнасці і сумлення іншым.
Паказаць усе каментары/ 4 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру