27.12.2018 / 15:01

Глава Белорусской ассоциации журналистов об итогах года: Мы стали сильнее, почувствовали солидарность

Старшыня ГА «БАЖ» Андрэй Бастунец падчас анлайн-трансляцыі адказаў на пытанні сябраў журналісцкай арганізацыі, згадаў значныя падзеі гэтага года.

— Прыгадаць прыемныя падзеі не так і проста, але былі і яны. Напрыканцы года збіралася Рада БАЖ, маладыя лідары арганізацыі. І падчас абмеркаванняў вынікаў года адзначалі правядзенне З'езду БАЖ. І шмат хто заўважаў, што З'езд прайшоў на высокім узроўні. Таксама адзначалі БАЖынкі, конкурс «Вольнае Слова». Яшчэ варта згадаць перамогу каманды БАЖ ў штогадовым футбольным Кубку свабоды імя Генадзя Карпенкі.

Але галоўнае — гэта магчымасці арганізацыі супрацьстаяць выклікам, салідарнасць журналістаў з калегамі, якія апынуліся у цяжкім становішчы. Праўда, гэта я ўсё ж аднёс бы да цёмнага боку.

— Прыгадаць прыемныя падзеі не так і проста, але былі і яны. Напрыканцы года збіралася Рада БАЖ, маладыя лідары арганізацыі. І падчас абмеркаванняў вынікаў года адзначалі правядзенне З'езду БАЖ. І шмат хто заўважаў, што З'езд прайшоў на высокім узроўні. Таксама адзначалі БАЖынкі, конкурс «Вольнае Слова». Яшчэ варта згадаць перамогу каманды БАЖ ў штогадовым футбольным Кубку свабоды імя Генадзя Карпенкі.

Але галоўнае — гэта магчымасці арганізацыі супрацьстаяць выклікам, салідарнасць журналістаў з калегамі, якія апынуліся у цяжкім становішчы. Праўда, гэта я ўсё ж аднёс бы да цёмнага боку.

Пра старт вяшчання ў Беларусі ўкраінскага тэлеканала

Гэта нават смешна, што такое пытанне вырашаецца на ўзроўні прэзідэнтаў. Гэта мусяць вырашаць аператары кабельных сетак, рэтранслятары. Калі прадукцыя тэлеканала не парушае беларускае заканадаўства, гэтага дастаткова для дазволу на вяшчанне.

Тое, што пытаннем займаюцца вышэйшыя ўлады, паказвае, наколькі дзяржава кантралюе інфармацыйную прастору. І я не думаю, што адмашка будзе дадзеная раней, чым скончацца перамовы паміж Беларуссю і Расіяй.

Пра этычнасць партнёрскіх матэрыялаў

— Гэта няпростае пытанне. Бо натыўная рэклама, партнёрства дазваляе знайсці рэдакцыям сродкі.

Але ў класічнай фармуліроўцы журналісты займаліся інфармацыяй, а рэкламшчыкі — рэкламай. Гэта было звязана са словам «давер».

У нашых рэдакцыях працуе няшмат людзей, і адзін і той жа чалавек вымушаны рабіць усё. Чытач ці глядач не заўсёды можа адрозніваць, што ёсць што.

Мне бачыцца, што гэта сур'ёзная праблема, якую пакуль ніхто не абмяркоўвае у нашай супольнасці. Але рана ці позна з’явіцца патрэба выпрацаваць пэўную сістэму каардынат. Бо за намерам зарабіць грошай можна страціць сэнс журналістыкі.

Для мяне журналістыка найперш звязаная з місіяй.

Варта знайсці тую мяжу, якую нельга пераступаць. Я не кажу, што натыўныя, партнёрскія матэрыялы — гэта дрэнна. Але гэта трэба асэнсаваць.

 

Пра акрэдытацыю, як інструмент абмежавання

— На мінулым тыдні мы сустракаліся з юрыстамі, якія супрацоўнічаюць з БАЖ. І ў тым ліку абмяркоўвалі пытанні акрэдытацыі, доступу да інфармацыі. У дэмакратычным свеце пад акрэдытацыяй падразумеваюць не тое ж, што ў Беларусі. Напрыклад, калі ёсць абмежаванні ў колькасці людзей, што могуць змясціцца ў памяшканні. У нас жа акрэдытацыя — гэта дазвол на працу.

Тыя перашкоды, з якімі журналісты сутыкаюцца ў працы ў Беларусі, не ёсць памылкаю. Гэта вынік мэтанакіраванай палітыкі ў гэтай сферы.

Якія дзяржаўныя медыя чытае Андрэй Бастунец

— Раз пораз чытаю дзяржаўныя медыя, асабліва, калі робім маніторынгі. Часам чытаю «СБ. Беларусь сегодня», але не магу назваць сябе сталым чытачом дзяржаўных выданняў, бо я не мазахіст. У тым сэнсе, што матэрыялы ў гэтых выданнях мяне проста не закранаюць. Яны не прыносяць мне эстэтычнага задвальнення.

Дзяржаўных медыя ўвогуле не мусіць быць. Могуць быць грамадскія медыя, але яны не ёсць дзяржаўнымі. Паміж грамадскімі медыя і дзяржаваю ёсць назіральная рада, якая сочыць за ўплывам дзяржавы на кантэнт.

Якіх СМІ ў Беларусі асабіста вам не хапае?

— Не хапае нацыянальнага тэлебачання І гэта не камень у бок «Белсата», бо ён акурат і ствараўся як правобраз беларускага тэлебачання. Нам не хапае менавіта беларускіх тэлеканалаў, якія б працавалі без пераследу, давалі розныя кропкі погляду на падзеі.

Яшчэ мне не хапае культурніцкіх медыяў. Мне цікава даведацца, як прайшоў нейкі канцэрт. Калісьці былі музычныя выданні — «Музыкальная газета», «Джаз квадрат». Цяпер усе публікуюць аднастайныя фотарэпартажы з канцэртаў, але гэта — нецікава. І гэта ж тычыцца і кіно, і тэатру.

Якія высновы медыясупольнасць мусіць зрабіць з падзей гэтага года?

Звычайна чалавек не вучыцца на сваіх і, тым больш, на чужых памылках. Цяжка прагназваць непрыемнасці, асабліва калі падзеі развіваюцца так, як гэта было ў «справе БелТА». Але мы сталі больш моцнымі, адчулі салідарнасць калег, людзей.

Змены ў Закон аб СМІ — яны будуць доўгі час уплываць на нашу дезйнасць, дзейнасць каментатарў, працу тых рэсурсаў, якія не змогуць прайсці перарэгістрацыю ў якасці сеткавых выданняў.

Дзень ужо пачаў павялічвацца. Цяпер час надзеяў і спадзеваў. Хацелася б, каб гэтыя спадзевы нас не падманулі.

З надыходзячым!

Чтобы оставить комментарий, пожалуйста, активируйте JavaScript в настройках своего браузера