13.08.2019 / 22:00

«Яна доказ таго, што чалавек можа выстаяць у любых выпрабаваннях» 4

У год яе нараджэння сям'ю выслалі ў тайгу. Там дзед памёр з голаду, праз тры гады памерла і мама. Малодшага брата забілі немцы, а бацька памёр на нямецкай катарзе. Але на дарозе жыцця знайшліся і добрыя людзі.

«Маёй бабулі Марыі Канстанцінаўне Дрозд споўнілася 90 гадоў, — піша Зміцер Дрозд. — Гэта неймаверная падзея, улічваючы тое цяжкае жыццё, якое ёй давялося пражыць у жудасным ХХ стагоддзі.

Бабуля нарадзілася на востраве Зыслаў сярод балот. Гэтую зямлю купілі нашы продкі — незацверджаныя ў расійскім дваранстве шляхцічы ВКЛ Сініцкія.

У год нараджэння бабулі сям'я перажыла найцяжэйшае выпрабаванне — сям'я яе дзеда таксама з незацверджанай шляхты Сільвестра Мохарта была абрабаваная (т.зв. «раскулачванне») і высланая ў Свядлоўскую тайгу. Там Сільвестр і памёр ад голаду.

Сініцкія былі пазбаўленыя іх законна набытай зямлі і пераселены ў вёску Загалле.

Маці маёй бабулі Алена памерла, калі бабулі было каля 3 гадоў у галодныя 30-я гады.

Бацька Канстанцін Сініцкі ажаніўся другі раз. А потым пачалася Другая сусветная. Сям'і бабулі і самой ёй давялося перажыць усе выпрабаванні людзей, якія жывуць у мясцовасці, дзе актыўна дзейнічалі партызаны (Зыслаў — вядомы штаб партызанскага руху).

Бабуля ўспамінала, як яны хаваліся ў нейкай яме, а бацька кідаў ім некалькі бульбін на дзень. Але схавацца не ўдалося. Малодшага брата Івана забілі немцы.

А бацьку, бабулю і яе брата Паўла ўгналі ў Нямеччыну. Там яны працавалі на заводзе ў горадзе Золінген. За месяц да вызвалення бацька памёр.

Пасля заканчэння вайны бабулі не было куды вяртацца. Яна стала поўнай сіратой. І яе запрасіў да сябе жыць брат маці, які здолеў выбіцца ў людзі. Праўда, і яго за тое, што быў сынам заможнага селяніна і падтрымліваў сувязь з раскулачанымі сваякамі, выключылі з партыі, і ён амаль 30 гадоў змагаўся за аднаўленне ў КПСС, чаго дамогся за некалькі гадоў да смерці.

Бабуля ўжо ў Мінску працавала ў Драздах, дзе пазнаёмілася з маім дзедам Уладзімірам Канстанцінавічам Драздом — таксама ўнукам раскулачаных.

Успамінаюць, што прадзед быў не ў захапленні ад выбару сына — бедная сірата. Але маладыя ўсё ж такі пажаніліся. Наперадзе бабулю чакала яшчэ адно найцяжкае выпрабаванне — яе сын Міхаіл, мой бацька, раптоўна памёр за некалькі дзён да свайго 40-годдзя.

Бабуля ўжо амаль на 15 гадоў перажыла свайго мужа — майго дзеда. І нягледзячы на ​​ўсе гэтыя выпрабаванні і вельмі слабае здароўе — яна паставіла сапраўдны рэкорд. Ніхто з маіх прамых продкаў не жыў так доўга!

Цяпер ёй вельмі цяжка, гады бяруць сваё, яна практычна не можа есці і важыць усяго 37 кілаграмаў. Але яна для мяне доказ таго, што чалавек можа выстаяць у любых выпрабаваннях.

У бабулі трое ўнукаў і чацвёра праўнукаў.

Побач з тым, што прыйшлося перажыць ёй і яе пакаленню паміж молатам і кавадлам двух людажэрскіх рэжымаў — нашы цяперашнія праблемы — пшык, нават сорамна перажываць.

І ад самой думкі, што і маё жыццё можа складзецца так, што наперадзе ў мяне яшчэ адно жыццё, кружыцца галава! З юбілеем!» — піша Зміцер Дрозд.

35
Летов / Адказаць
13.08.2019 / 22:31
Цикавая гисторыя, але Змицер, губу не раскатывай, полуфабрикаты и экология закатают тебя в зкмкльку как и всех нас в 60. Если повезет.
8
Алег С. / Адказаць
13.08.2019 / 23:17
Бабуля вартая вялікай павагі. але выснова з артыкула - нейкая застабілаўская. Значыць, цярпець нам і цярпець, галадаць, як у вайну? 
0
Танчык / Адказаць
14.08.2019 / 21:39
Віншую з юбілеем!  Нашы бабулі і дзяды, ды і бацькі (дзяцінства ў вайне) перажылі столькі гора, што іх жыцце можа быць прыкладам мужнасці і трываласці перад выпрабаваннямі. Нялюдскую ўладу таксама перажывем.
Паказаць усе каментары/ 4 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру