14.09.2019 / 23:28

Сілавікі і афіцыйныя гісторыкі апублікавалі артыкул «Да пытання аб гістарычнай палітыцы»  + тэкст і каментары 87

Артыкул можна лічыць установачным. Яго падпісалі адразу і два кіраўнікі афіцыйнага, акадэмічнага гістарычнага інстытута, і двое сілавікоў — у тым ліку намеснік кіраўніка Рады бяспекі Уладзімір Арчакоў, які ў беларускай сілавой вярхоўцы мае рэпутацыю прарасійскага «ястраба».

Гістарычная канцэпцыя, выкладзеная ў артыкуле, у нечым адрозніваецца ад той, якая навязвалася Беларусі ў Савецкім Саюзе Камуністычнай партыяй. У прыватнасці, аўтары не робяць акцэнту на класавай барацьбе. Яны прызнаюць, што продкі беларусаў адыгралі важную ролю ў станаўленні Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай, але пры гэтым, у адрозненне ад тэорый савецкага часу, адмаўляюць прагрэсіўны, нацыянальна-вызваленчы характар паўстанняў Касцюшкі і Каліноўскага. 

Аўтары таксама абараняюць БССР і савецкае мінулае. У лексікон вернуты нават выраз «штучнае раздзіманне тэмы трагедыі палітычных рэпрэсій 1920—1930-х гадоў з мэтай агульнага ачарнення савецкага мінулага Беларусі». Гэтая цынічная фармулёўка зневажае памяць мільёнаў бязвінных ахвяр савецкага рэжыму і, бадай, выкліча найбольшыя крыўды і абурэнне як нашчадкаў рэпрэсаваных, так і незалежных гісторыкаў.

У той жа час аўтары засцерагаюць ад антыпольскіх і антызаходніх, роўна як і антырасійскіх перакосаў. Таксама яны перасцерагаюць не толькі ад перабольшання, але і ад прыніжэння ролі БНР. Аднак такія спробы знайсці «сярэдні шлях» абясцэньваюцца агульнай катэгарычнасцю тону і апрыёрнай устаноўкай на пошук ворагаў.

Вось урывак з артыкула, а ніжэй знойдзеце таксама спіс аўтараў і некалькі высноў.

Аўтары:
акадэмік-сакратар Аддзялення гуманітарных навук і мастацтваў Нацыянальнай акадэміі навук Аляксандр Каваленя,
дырэктар Інстытута гісторыі Акадэміі навук Вячаслаў Даніловіч,
намеснік Дзяржсакратара Рады бяспекі, генерал-маёр Уладзімір Арчакоў і
начальнік упраўлення сакратарыята Рады бяспекі Аляксей Банькоўскі.

Артыкул напісаны па-расейску.

Сам факт апублікавання артыкула ў малатыражным, але афіцыёзным часопісе Адміністрацыі прэзідэнта і, тым больш, яго падпісанне сілавікамі паказвае на тую ролю, якую адводзяць гісторыкам афіцыйныя колы. У нас ізноў ёсць «галоўныя гісторыкі» — з вельмі спрэчным пры гэтым навуковым даробкам. А людзі ў пагонах бяруць на сябе права вызначаць гістарычную ісціну ў апошняй інстанцыі.

Што датычыць зместу канцэпцыі, то яна, хоць і не апускаецца да пазіцый Абэцэдарскага і Трашчанка, але ўсё ж радыкальна саветафільская, бескрытычная да таталітарнага рэжыму і далёкая ад мэйнстрыму сучаснай беларускай гістарычнай думкі. Сярэдні супрацоўнік беларускай Акадэміі навук ці ўніверсітэтаў сцісне зубы пры прачытанні такой канцэпцыі і будзе ўспрымаць яе чарговую спробу навязаць «адзіна правільную ідэалогію».

Сяргей Гезгала

326
Черная Русь / Адказаць
14.09.2019 / 23:49
И что там не так?  Калиновский не герой белорусского народа? Оказывается, он вешал православных священников.. ? Надо же, какая незадача.. А Суворов , оказывается, приказал спилить все виселицы , которые стояли в панских маентках для крестьян.. И в Европе наши предки уже были-польскими холопами.. надо же , не панами, оказывается. 
2
вусцішны троль / Адказаць
14.09.2019 / 23:59
По поводу 9) пункта.
Количество людей, расстрелянных по политическим обвинениям в сталинские времена - подавляющее большинство экспертов, историков, исследователей, специалистов-архивариусов, а также сотрудники «Мемориала» по составлению сводной электронной книги памяти всех жертв политических репрессий в СССР сходятся во мнении о 1.000.000 — 1.300.000» расстрелянных по политическим обвинениям, но в качестве окончательно установленной и бесспорной принимать эти цифры пока ещё рано и преждевременно (хотя в общем это соответствует тому порядку цифр, которое официально сообщает и признает даже российское ФСБ). Потому что как считают специалисты, а именно после того, как в Госдуме РФ недавно признали , что в войну СССР потерял 42 миллиона человек, а это значит, что официально признаваемое властями число погибших в СССР в ВОВ людей постепенно и разительно менялась — сначала Сталин официально назвал цифру 7 миллионов, затем Хрущев официально назвал цифру 20 миллионов погибших и т.д., поэтому, к вопросу — сколько людей было расстреляно в СССР по политическим обвинениям? — тоже следует вернуться, когда откроют все архивы и рассекретят все дела.
Именно данный пример, что официально сообщаемая цифра потерь СССР в войне на протяжении истории изменилась от 20 до 42 миллионов человек слишком поразителен! Каким образом это стало возможно? Ведь столь разительно менявшиеся подсчеты потерь в ВОВ тоже были основаны на каких-то архивных справках и документах. Поэтому, при выявлении новых архивных фактов, документов и сведений, цифры о сталинских репрессиях 1921-1953 гг. также будут уточняться (и только в большую сторону). Вот тогда возможно полностью и подтвердятся данные бывшей политзаключенной Ольги Шатуновской, которая в составе комиссии готовила доклад для Хрущева для ХХ съезда. Этой комиссии поручили установить число репрессированных и расстрелянных, на запрос от КГБ пришла сводка о числе репрессированных с января 1935 по июнь 1941 г. — 19 млн. 840 тысяч репрессированных из которых 7 млн. расстреляно в тюрьмах. К сожалению, доклад Комиссии в 64 томах после снятия Хрущева стали «потрошить» и включенная в него справка была уничтожена.
11
Малады / Адказаць
15.09.2019 / 00:00
Гнаць у шыю такіх "навукоўцаў". Яны ворагі незалежнай Беларусі. Тут ня трэба зьмякчаць ацэнак.
Паказаць усе каментары/ 87 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру