(6.05.1904—30.08.1929)
    «Падаюць сняжынкі—дыяменты-росы»,
    Падаюць бялюткі за тваім вакном.
    І бяжыць юнак па першым снезе босы
    Да труны з жытнёвым просценькім вянком.
    Ён бяжыць і плача, а труна—пустая,
    Не труна, а яма вырыта яму
    І яна ў Сібіры, як жана, чакае
    І чакаць шчэ будзе не адну зіму.
    Раптам снег знікае, быццам бы згарае,
    І ў табе агнёва закіпае кроў.
    За вакном лістота ціха ападае—

    Засцілае жнівень сцежку да кладоў,

    Па якой у лепшы свет адыдзеш скора,
    Не спазнаўшы цалкам шчасця і бяды,
    А сябры твае ў Сібіры, як у моры,
    Застануцца без магілаў назаўжды.
    І бяжыць юнак ізноў па снезе босы
    Да сваёй магілы, дзе даўно ў журбе
    «Падаюць сняжынкі — дыяменты-росы»,
    Падаюць бялюткі на яго й цябе...

11.02.2005