18.03.2010 / 12:59

Барыс Пятровіч выдаў аповесць «Плошча» 3

Галоўныя героі аповесці — маладыя людзі, жыхары намётавага гарадка на Кастрычніцкай плошчы.

Аўтар адной з яскравых кніжак 2008 году «Жыць не страшна» Барыс Пятровіч выдаў аповесць «Плошча». Галоўныя героі аповесці — маладыя людзі, жыхары намётавага гарадка на Кастрычніцкай плошчы, удзельнікі пратэстовых акцыяў у часе папярэдніх прэзідэнцкіх выбараў 2006 году.

«Наша Ніва»: Спадар Барыс, вы пайшлі ў палітыку?

Барыс Пятровіч: Ніякім чынам. Мая новая кніга — рэч чыста мастацкая, не звязаная з палітыкай, адно з той атмасферай, што была роўна 4 гады таму ў Мінску, калі адбываліся прэзідэнцкія выбары. Часткова «Плошча» — гэта стылізацыя пад дзённікі непасрэдных удзельнікаў пратэстовых акцыяў. Прататыпаў тут няма, героі выдуманыя, але цалкам верагодна, што некаторыя ўдзельнікі пазнаюць у гэтай аповесці сябе.

«НН»: Дык гэта публіцыстыка?

БП: Таксама не. Хаця раней я гуляў у літаратуру, цалкам выдумваў сюжэты і падзеі, адыходзіў ад жыцця, а ў дадзеным выпадку я нібыта вярнуўся да рэальнасці з пазнавальным сюжэтам і сапраўднымі дэкарацыямі Плошчы… Аднак гэтая кніга — не журналісцкае даследаванне. Я ўсё роўна як даў выгаварыцца тым людзям, непасрэдным удзельнікам. Менавіта таму гэтая кніга, якая была напісаная яшчэ ў 2007 годзе, выдадзеная толькі цяпер: мне не хацелася, каб гэтая рэч прымалася як дакументальная. У дадатак гэта кніга пра каханне, каханне паміж маладымі людзьмі, якія знаходзяцца ў віры драматычных падзеяў.

«НН»: «Героі нашага часу»?

БП: У нашай літаратуры надта мала твораў пра сучаснасць. Збольшага беларуская літаратура абапіраецца на мінулае, гістарычнае, XVIII-XIX стст., зноў жа на вайну, на ўспаміны дзяцінства пісьменніка… А вось мне было цікава закрануць цяпершчыну, тое, што адбывалася некалькі год таму і чаму былі сведкамі тысячы і тысячы людзей. У дадатак мне проста не хацелася, каб гэтыя падзеі забыліся, адышлі ў мінулае. Я палічыў неабходным нагадаць пра тую моладзь, якая без надзеі на перамогу, усё ж выйшлі і ахвяравалі сваімі кар'ерамі і вучобай.

Прэзентацыя новай аповесці Барыса Пятровіча «Плошча» адбудзецца ў гадавіну папярэдніх прэзідэнцкіх выбараў, 19 сакавіка (пятніца). Управа БНФ (вул. Варвашэні, 8). Пачатак а 17.

Лявон К.

0
Сьпец галоўнага аграгарадку / Адказаць
18.03.2010 / 15:57
Усе мы прызвычаілісь да нікаў. На імя, бывает, не адклічымся, а ўслышым нінарокам сваю камэнт-апазіцыйны клікуху – усё, думаем, капцы!! Січас дададут: "с цэннымі вішчамі і на выхад"! Можат я й не маю права, но так карціт ўзнаць, какая ў паважанага Барыса Пятровіча фамілія...
0
Loh / Адказаць
18.03.2010 / 19:50
Сачанка
0
Mikola / Адказаць
08.04.2010 / 01:13
Прачытаў я "Плошчу". Шчыра - упершыню шкада грошай (10 тысячаў) заплочаных за беларускамоўную кніжку. Калі коратка - "гаўно пчолы, гаўно мёд, гаўно дзядзька-пчалавод" (с). Калі падрабязней - то: а) мова ніякая - для газеты, публіцыстыкі нармальна, але не для мастацкага твору - занадта дубовая - не ведаю чыя віна - аўтара альбо рэдактара. кшталту "Алесь ішоў па лесе, трава была зялёная, а неба - блакітнае, без хмурынкі" б) статычныя сцэны, замала дыялогаў - твор пераўтвараецц ў нейкае аўтарскае эссэ, з якога можна было б выкінуць герояў і атрымалася б файная рэфлексія. в) ***НАФТАЛІНАВАВЫЯ*** "змагарскія" штампы (ціпа "свабода альбо смерць") - ЖАХ !!!!!!!! г) аўтар злоўжывае "гарачымі" сцэнамі (тыпу ўяўны гвалт дзяўчыны ў лесе) - можа была мэта заінтрыгаваць, але гэта выклікае агіду. таксама развагі Алеся пра "пасцаць" на туман з шматпавярховіка і каб жоўтыя літары засталіся. д) адчуванне, што аўтар смяецца і здзекваеецца з чытача - твор яўна слабы - варты Франака з "Лізай", але не сталага пісьменніка - гэта не даробак у скарбонку беларскай літатаруры, а плявок е) цалкам ненатуральныя героі, быццам плоскія фігуркі выразаныя з паперы, - у 27 гадоў нейкі імбіцыл - дзяўчыны не было, нічога не дасягнуў... але з іншага боку не п'е, не апусціўся... збягае з лесу кінуўшы дзяўчыну (!)... НЯ ВЕРУ !!! Марыйка - даруе хлопцу такую здраду... НЯ ВЕРУ !!! ж) пра серыялы згадка недарэчная - героі занадта маладыя каб памятаць Ізаўру - пісьменнік памятае, бо мае ўзрост, але яго герой не засталі - недарэчная неахайнасць. з) іншая неахайнасць - Марыйке абрыдлы БССРаўскі гімн. Калі падлічыць, што падзеі ў 2006 годзе, яна на 3 курсе (20 гадоў) - дык нарадзілася ў 1986 годзе, г.зн. 5 гадоў пажыла пры Саюзе і не думаю, што БССРаўскі гімн яна слухала за гэты час столькі, што ёй надакучыў. Звычайна яго вучылі ўжо ў пачатковай школе. у пагоне за негатывам да ўлады аўтар пачынае хлусіць. і) бабулькі з надкусаным яблыкам - гэта цырк на дроце... навошта ?! чытач адчувае няшчырасць аўтара, таму твор не выклікае ніякіх патрыятычных эмоцый. к) у канцы аўтар увогуле з'ехаў у бок гераіні (Марыйкі) - толькі пра яе і распавядаецца. Герой (Алесь) неведама што думае і неведама што з ім адбываецца. Адзінае станоўчая думка, якая з'явілася падчас чытання, што калі выкінуць увесь тэкст, што напісаны прамым шрыфтам, а пакінуць толькі тое, што напсіана італікам (наклоненым) - запісы з дзённікаў - то можна было б паставіць штосьці кшталту п'есы для "забароненага" тэатра - чорны фон, зацемненая сцэна, 2 акторы ў чорных вадалазках і трыко, і па чарзе іх выхоплівае пражэктар і актор(-ка) зачытвае сваю рэпліку (запіс з дзённіка). Ні на што іншае, нажаль, кніга не здатна... P.S. Прашу прабачэння, калі каго пакрыўдзіў. Лічыце гэта прыватнай думкай чалавека, які не заангажаваны ў літаратуру і філалогію. Цалкам дапускаю, што прафесійныя літаратурныя крытыкі са мной не пагадзяцца. Проста накіпела.... Peace
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру