02.12.2005 / 04:01

Паўстаньне 1

Вершы

Паўстаньне

Ніжэй магілы не апусьціш

І не прынізіш ніжэй зямлі…

Таму паўстаньне мы пачалі

З халоднай цемры, з чорных пустак,

Каб выйсьці з мораку на сьвятло,

Каб уздымацца да вольнай волі,

Каб стаць свабоднымі і ніколі

Не патрапляць у д’яблава ярмо.

11.04.2005

Беларускае пытаньне

Што з намі будзе?

Хто дапаможа?

Скажыце, людзі!?

Ратуй нас, Божа!

14.01.1990—9.04.2005

Сонца

Я вылюблю цябе да донца,

Мая ты — радасьць,

Маё ты — сонца.

Ты вылюбіш мяне дарэшты,

За пацалунак,

За гэты вершык.

11.05.2005

Менск

Горад Мінск — горад Ікс недалюблены, антымістычны,

Дзе нашчадак Пятра прыбіральню вартуе ў «Макдоналдсе»,

А калега сьвятой Магдаліны з поўным ротам зазвычай моліцца.

Горад Мінск — горад Зэт, горад мёртва- і чыстастатычны.

Горад Мінск — горад-сон, горад сонца неэстэтычнага.

Дзе героі твае? Дзе сыны-абаронцы, паэты-ўсхваляльнікі?

Замест іх ты напоўнены спрэс пуставока-лупатымі лялькамі.

Колькі можна чакаць інтэрвэнтаў, ратункаў мітычных?

Горад мой, паўставай, ажывай і жыві паўнакроўна,

І ня будзе табе, горад Менск, ні падобных, ні роўных.

23.05.2005

Травень

Спакойны, сонечны, нядзельны дзень.

Ля возера гуляю ў адзіноце,

Там ластаўкі цалуюцца ў палёце

І падаюць на свой шматкрылы цень.

30.05.2005

Жвір жыцьця

Мы ўсё зрабілі, можна адпачыць,

Купіць гарэлкі, добра моцна выпіць,

Каб выспацца і зноў нанова жыць,

Каб жвір жыцьця са жмені ў жменю сыпаць.

Жвір паплыве струменем залатым.

Жвір пабяжыць, нібыта кроў праз сэрца.

Мы зноў паверым у адсутнасьць сьмерці

І ў жвір жыцьця, што вечна малады.

13.06.2005

Біяматэматыка

Павярхоўнасьць прагне глыбіні.

Глыбіня сыходзіцца з паверхняю,

Не знайсьці прымусу ў тым ані

Кроплі… Толькі ёсьць завершанасьць,

А ў завершанасьці тоіцца пачатак,

Кропля, кропачка, драбок, arche,

Нуль, зь якога ў нараджальным сьне

Зьявяцца адзінкі, множнасьць, статак…

Статкам будзе кіраваць пастух,

Пасьвіцьме свой незьлічоны статак,

Будзе ў ім прыбытак і дадатак.

На зялёны, сьвежы, росны луг

Наш пастух пакліча мастака

Маляваць паверхні і глыбіні.

Той напіша вобраз пастуха

І паставіць кропку на карціне.

26.07.2005

Здалёк

Як многа навокал

Чужых людзей,

Чужых агнёў,

Чужых падзей…

Як жа далёка

Тваё цяпло,

Радасьць мая,

Маё сьвятло.

2.08.2005

Барсэлёна

Я пазнаю сваю Барсэлёну ў натоўпе другіх гарадоў

Па яе каравэльнай хадзе, па яе карнавальным убраньні.

Я насустрач пайду, да яе шматсаборнага зьзяньня.

Да любові маёй Барсэлёны я рады ісьці, пагатоў…

Пагатоў, я гатовы да мілай сваёй Барсэлёны ісьці шмат гадоў.

Бессаромная страсьць Барсэлёны зьдзіўляе прысутных,

Як уражвае бляскам маланка над морам у хмары распнутай.

Я спазнаю маю Барсэлёну ў натоўпе другіх гарадоў.

3.08.2005

Захмялелая малітва

Я малюся бутэльцы

З чырвоным віном.

Я малюся бутэльцы

Зь нявыпітым сном.

За бутэльку віна

Я ўсё чыста аддам.

За бутэльку віна

Каго хочаш прадам.

У цябе ёсьць малельня

З Ісусам Хрыстом.

Ты стаіш на каленях,

А я п’ю за кустом.

У маёй галаве

Ёсь тубэлька віна.

У маё галаве,

Праўда, толькі яна.

Больш нічога няма,

Толькі шклянка віна.

Боль гічона няма,

Токі кропля віна.

У маёй галаве

Кольтці кропля адна.

У маёй лагаве

Шольб нічога мяна…

4.08.2005

Салдат

Калі ніхто ня кажа: «Выбачай,

Даруй, паэт, што я цябе пакрыўдзіў…»,

Калі навокал робіцца ўсё крыва,

Навокал змрок і роспачны адчай, —

Больш не патрэбна вашае «прабач»,

Не суцяшае больш чужое слова.

У цемры паўтараю, як замову

І як загад: «Ня плач, паэт. Ня плач».

Слабы хай плача, круціцца, як гад

Пад цяжкім ботам. Хутка разьвіднее,

І сьлёзы высахнуць, і сэрца скамянее…

Замест паэта — будзе вам салдат.

15.08.2005

*

Хопіць

піць.

8.10.2005

Поўня

Іртутная поўня хістаецца ў хвалях няспынных.

Іду, а яна набліжаецца да вадаспаду няўмольна.

Вярба ціха плача над хуткай халоднаю плыньню,

Ня могучы вычарпнуць з рэчкі чароўную поўню.

15.11.2005

Адам Глёбус

0
Марцін / Адказаць
08.11.2006 / 14:31
куды даслаць вершы? [для НН — nn@nn.by]
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру