07.05.2010 / 13:15

Афіцыйны Мінск: сваіх не выдаём! 5

Пытанне аб экстрадыцыі Бакіева стала ў практычную плашчыню. Кіргізская генпракуратура накіравала ў Мінск запыт аб выдачы. Піша ў сваім блогу на НН Аляксандр Класкоўскі.

Пытанне аб экстрадыцыі Бакіева стала ў практычную плашчыню. Кіргізская генпракуратура накіравала ў Мінск запыт аб выдачы.

Мусіць, ён будзе ісці гэтак сама доўга, як паперы з Сухумі ды Цхінвалі. А калі дойдзе, то Бішкеку ўсё адно нічога не абламаецца. Па-першае, гэта дэклараваў сам Лукашэнка ў інтэрв’ю Рэйтэр. Маўляў, хай бы лепей і не прыніжаліся дарэмна.

Па-другое, наша незалежная Генпракуратура будзе строга датрымліваць літару закону. І ўжо прэвентыўна заявіла, што аднаго запыту мала. Хай пакажуць матэрыялы справы. Карацей, спосабаў патапіць пытанне ў кручкатворстве да халеры.

Палітычная ж пазіцыя афіцыйнага Мінска тут вельмі празрыстая: сваіх не выдаём! Раней такі ж падтэкст выявіўся ў справе Усхопчыка: чаго чапляецеся, савецкі генерал выконваў свой свяшчэнны абавязак!

Згадайма колішнія спічы ў абарону Мілошавіча, Хусэйна. Беларускае кіраўніцтва шле ўсім дыктатарам, дзейным і зрынутым, імпульсы а-ля Маўглі: мы з табой аднае крыві, ты ды я!

Гэта ж тычыцца і дыктатараў старых часоў. Вось адкуль апантаная абарона «бацькі народаў», піетэт перад ягоным імем, пакланенне бутафорскай «Лініі Сталіна» (якая так кранула яшчэ аднаго крутога правадыра — Чавеса). Пярэдадзень Дня Перамогі зноў напоўнены казённым звонам у духу: не дамо ачарніць гісторыю!

За гэтай дымавой заслонай — боязь нязручнай, разбуральнай для міфаў праўды пра тую вайну і ўвогуле пра створаную генералісімусам Сістэму, парадыгма якой ментальна блізкая каму-кольвек з цяперашніх тутэйшых вялікіх начальнікаў.

Слухаеш іншым разам панегірыкі той людажэрскай сістэме — і застаецца дзякаваць богу, што не тая эпоха, няма як развярнуцца апалагетам. А так бы сапраўды мала не здалося нікому.

На гэтым тле цікава назіраць, як эвалюцыянуе пазіцыя расійскага кіраўніцтва — ад патурання паўзучай рэабілітацыі сталіншчыны да яе публічнага (хоць і асцярожнага, з агаворкамі) асуджэння.

Аддамо належнае: апошнім часам Мядзведзеў і Пуцін зрабілі некалькі выразных крокаў у гэтым кірунку. Палякі ацанілі жэсты Масквы ў звязку з абодвума актамі катынскай трагедыі. Зробленая на загад Мядзведзева публікацыя на сайце Расархіву дакументаў пра Катынь, хоць змест іх у прынцыпе быў вядомы, — гэта ўчынак.

А перад святам 9 Мая ў інтэрв’ю «Известиям» той самы Мядзведзеў адкрытым тэкстам заяўляе: вялікі там Сталін быў палкаводзец ці не надта вялікі, але ў любым разе злачынствы супраць уласнага народа яму нельга дараваць.

І гэта таксама месэджы, толькі зусім іншага кшталту: каб уладныя ды прыўладныя апалагеты людажэрскай сістэмы трохі падціснулі хвасты.

Канечне, эвалюцыю расійскага кіраўніцтва не варта перабольшваць. На думку маскоўскага аналітыка Аляксея Макаркіна, тут дзейнічаюць найперш прагматычныя матывы. Каб выскачыць з сыравіннай эканомікі, мадэрнізавацца, Расіі дазарэзу патрэбна знайсці агульную мову з Захадам.

Лукашэнка ж сядзіць у старой ідэалагічнай парадыгме значна мацней, чым малады адукаваны Мядзведзеў. Звыш таго, маскоўскі дуумвірат перапасоўваецца, вядзе болей тонкую гульню з элітамі, а тут уся сістэма завязана на адну асобу. Занадта жорсткі каркас.

Заходнія грошы, інвестыцыі патрэбны і Мінску. Але пакуль выглядае на тое, што «Лінію Сталіна» ды прынцып «дыктатарскай салідарнасці» тут будуць абараняць да апошняга, нават ва ўрон чыста прагматычнай выгадзе. Хаця… Усхопчыка ж такі дапыталі, зрабіўшы рэверанс перад Вільняй.

Дарэчы, паводзіны беларускага кіраўніцтва ў сюжэце з Бакіевым ўжо сталі дадатковай опцыяй, якая абцяжарвае дачыненні з Масквой (і не толькі). Ну, а сваркі з Масквой чыста канкрэтна адбіваюцца на газавым цэнніку.

Аляксандр КЛАСКОЎСКІ

0
Раман / Адказаць
07.05.2010 / 14:25
Гісторыя дала чарговага спіральнага кругаля. І праз 67 год каманда спецназу, пасланая дыктатарам ратуе другога дыктатара, як Отта Скарцэні, пасланы кумірам нашага дыктатара, ратаваў звергнутага народам дучэ. Тая гісторыя на трагічным сусветным тле скончылася для аднаго вісеннем на безакалонцы да гары нагамі, для другога - апазнаннем па зубох на абгарэлым чэрапе. Зараз тло фарсавае, але, спадзяюся, канец неўзабаве для ўдзельнікаў будзе той жа.
0
measles.livejournal.com / Адказаць
07.05.2010 / 15:45
2015 год. Беларусь, Мінск. Сумётавы лагер каля палацу Рэспублікі. Вялікая грамада мітынгуючых. У цэнтры Лукашэнка з вялізным плакатам "БАКІЕЎ КЕТ СІН!" * КЕТ СІН - (кырг.) нешта кшалту "сыходзь, прэч, ідзі адсюль"
0
Юра / Адказаць
08.05.2010 / 17:10
Калі ўжо ўзялі, дык гонар патрабуе не аддаваць (іншая справа, можа, браць не трэба было).
Паказаць усе каментары/ 5 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру