12.08.2010 / 11:08

Леанід Галубовіч. Паэзія 1

Ты — боль, паэзія. Ты — бой.
Ты — праўды непрыступнай вежа.
Я — праведнік і грэшнік твой,
Пусці мяне ў сваё бязмежжа!..

Ты — боль, паэзія. Ты — быль.
Твае суровыя законы
He для забаў, не для гульбы —
А пошук ісціны да скону.
Ты — рай, паэзія. Ты — рой
Адвечных дум, дзе мы згараем.
I толькі геніі парой
Жылі часова гэтым раем.
Ты — жаль, паэзія. Ты — жар.
Я па тваім хаджу вуголлі.
Чыя не прагнула душа
Твайго зняволення і волі?
Ты — сум, паэзія. Ты — суд
I мрояў нашых, і здзяйсненняў.
Хай душы шчырыя нясуць
Высокі лад тваіх памкненняў!
Ты — яд, паэзія. Ты — сад
З адзіным яблыкам спакусным.
Над ім — каторы год падрад! —
Мае збалела смягнуць вусны...
Ты — боль, паэзія. Ты — бой.
Ты — праўды непрыступнай вежа.
Я — праведнік і грэшнік твой,
Пусці мяне ў сваё бязмежжа!..

0
Krytyk / Адказаць
12.08.2010 / 12:38
Мае віншаваньні юбілянту. На жаль, пакуль Леанід быў электрыкам і выдаваў "Таемнасьць вагню", яго паэзія абяцала шмат. Потым паступова ён ўсё ж такі рабіўся рамесьнікам, імкнуўся мець дзяржаўную працу, зрабіўся страшэнна крыўдлівым. Напэўна, таму далей як паэт ён так і ня вырас. Але за першы зборнік яму саромецца няма чаго.
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру