12.04.2011 / 16:23

Менчукі нясуць кветкі да Кастрычніцкай 1

Ад ночы неабыякавыя да трагедыі ў мінскім метро менчукі нясуць кветкі да Кастрычніцкай.

Ад ночы неабыякавыя да трагедыі ў мінскім метро менчукі нясуць кветкі да Кастрычніцкай.

Днём ля ўваходу на "Кастрычніцкую" быў усталяваны стэнд з прозвішчамі загінулых. Фота: Сяргей Гудзілін, "Наша Ніва".

Кветкі ўскладалі на ўсіх прыступках ля ўваходу ў метро. Фота: Сяргей Гудзілін, "Наша Ніва".

Усе неабыякавыя да трагедыі нясуць кветкі да метро. Фота: Сяргей Гудзілін, "Наша Ніва".

Нехта прымацаваў на калонне верш А.С. Пушкіна. Фота: Сяргей Гудзілін, "Наша Ніва".

Большасць мінакоў прыйдзе сёння да Кастрычніцкай у сімвалічныя 17.54 - час калі адбыўся выбух. Фота: Сяргей Гудзілін, "Наша Ніва".

На супрацьлеглым уваходзе таксама кветкі. Фота: Сяргей Гудзілін, "Наша Ніва".

Уваход у метро і падземны пераход "Кастрычніцкай" ахоўвае спецназ. Фота: Сяргей Гудзілін, "Наша Ніва".

Падземны пераход ля Дома афіцэраў адчынены, а ля двярэй метро таксама ляжаць кветкі. Фота: Сяргей Гудзілін, "Наша Ніва".

Сяргей Гудзілін

0
Арцёмка / Адказаць
12.04.2011 / 18:26
Выхад з метро (памяці ахвяраў11.04.11) Эх…душа, што ж жалобай ты высечана? Што ж не бачыш вясновых вятроў?? А ў горадзе нашым – над Свіслаччу Акрываўлены выхад з мятро. Да платформы, з мармура што зроблена Падыходзіў…звычайны вагон, І народ, несагнуты, нязломлены Крочыў марам сваім наўздагон. Толькі дзверкі крыху адчыніліся, Толькі сціхнуў вясёлы гамон… Выбух. Пыл. Кроў і попел паліліся (Працягнуць) Хваляй моцнай з разбітых вакон. Толькі крыкі і плач…толькі біліся, Ў цемры дыма згаралі ўшчэнт Людзі, што на секунду спыніліся… Паклалі іх ў крывавы брызент. Мне не хочацца верыць у гэта Але праўда мая не ў брахні Не чакаць ім ні сонца, ні лета Спелым коласам сонечных ніў. Не адчуць іх ім…і больш не пабачыць, І пад яблынькай не нахіляцца.. Вы прабачце нас…проста прабачце… Іх дванаццаць…памерлых дванаццаць.. Тыя вырадкі…што падарвалі… Вы пачуйце!! Загінулі людзі… Як хачу я каб вас разарвалі! Мы ніколі вас больш не забудзем. Вам адпомсціць народ...пераможа Нас так проста ніколі не ўзяць Запужаць нас напэўна, можна Вось што нельга – дык гэта зламаць… А ў душы мне шчымліва цесна Мне агіду ніколі не зняць: Крыўдна мне…недзе там…напрадвесні Ля метро беларусы ляжаць. Акрываўленыя…зьбітыя…мёртвыя Мне глядзець на іх цяжка ізноў: Рукі, ногі у мяса расцёртыя.. І зямліцаю падае кроў.. ------------------------------------------------ Што ж душа…ты не бачыш вятроў? Ты пакутай з крывёю высечана… Не гатовыя мы…выбухнула метро… Ў светлым горадзе…там…над свіслаччу… ----------------------------------------------------- Мы вас бачым, заўжды будзем помніць Кветкі будуць да вас ускладацца.. Як крывавым мне лічбам адпомсціць? Адзінаццаць. красавік. Адзінаццаць Вы пачуйце…нашу сумную песню Памаліцеся!! Каб сябе мы знайшлі.. Пахавалі мы вас…напрадвесьні У халоднай і цвёрдай зямлі. ------------------------------------- А душа…ўсё ж калісці загоіцца.. І забудзе і сажу, і кроў… Толькі вось назаўжды мне запомніцца – Акрываўлены выхад з метро. Алег А. 12.04.11
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру