14.12.2006 / 22:15

Апакаліпсіс у глямуры Крывава-цукерны натуралізм ад Гібсана 1

Новая стужка Мэла Гібсана “Апакаліпсіс” – гэта этнаграфічнае шкуматаньне, вылізаная карцінка, паганскія рытуалы ў капішчах – і дубовая ідэя для спажыўца.

poster

Новая стужка Мэла Гібсана “Апакаліпсіс” – гэта этнаграфічнае шкуматаньне, вылізаная карцінка, паганскія рытуалы ў капішчах – і дубовая ідэя для спажыўца.

Імпэрыя майя наконадні заваёвы гішпанцамі. Мірна праводзіць свае дні трапічнае племя. Але ваяры майя нападаюць на вёску – і забіраюць людзей у палон. Герой стужкі – Лапа Ягуара – пройдзе пакутлівы шлях да сталіцы імпэрыі, будзе кінуты на паганскі алтар – і ўцячэ ў джунглі, каб выратаваць сябе й сям’ю.

Гісторыя гібсанаўскага “апакаліпсісу” разгортваецца надзіва прадказальна: тут выскачыць пантэра, зараз заб’юць нягодніка – а цяпер у ляндшафце мусіць быць водаспад.

Але сцэнарная банальнасьць маскуецца сэнсацыйнасьцю тэмы, этнаграфічнымі сцэнкамі – і глыбокадумнымі намінкамі на ідэю.

Уся карціна здымалася на забытай мове індзейцаў – і саміх герояў граюць індзейцы. У стужцы старанна аднаўляецца першабытны й дакалюмбавы побыт: шнары, фарбы, адзеньне, абсыдыян.

Татуіроўкі ваяроў, абсыпаныя белым рабы, выпэцканыя ў блакітнае ахвяры. (Грым стужкі заслугоўвае найвышэйшае пахвалы).

Відовішчная масоўка ля капішча, паганскія жрацы... Але гэта ўсё просталінейна. Калі бракуе этнаграфічных прыкметаў, Гібсан выплюхвае на экран мяса й кроў. Зьедзеныя сырымі яйкі тапіра (самае бязьвіннае), выдранае чалавечае сэрца, абгрызены ягуарам твар, галава, што коціцца па прыступках.

Натуралізм зашкальвае. Нельга сказаць, што ў кіно не было такога. Італьянскія фільмы пра зомбі і канібалаў – найбліжэйшыя сваякі, але гэта нізавы жахаўскі жанр, дзе не пасуюць папрокі ў натуралізьме.

Стужка Гібсана – зь ідэяй. Гэта эпас. Аўтарскае пасланьне. Праўда, надзвычай просьценкае: вялікія цывілізацыі струпянелі знутры – і цяпер час падобны. Для таго, каб пасланьне дайшло, Гібсан карыстаецца лабавымі мэтадамі цукерна-крывавага глямуру. Падрабязнасьць у дэталях, вылізана-прыемныя кадры, забойна-корсткія пікантнасьці...

А калісьці Гібсан пачынаў, як Шалёны Макс – у аднаіменнай постапакаліптычнай (!) стужцы. Таленавіты актор паспрабаваў сябе рэжысэрам... Фільмы станавіліся ўсё болей мяснымі, усё болей патаснымі... Спрошчанымі.

Спрошчанасьць разам з сэнсацыйным этнаграфізмам і крывёю гарантуе касу.

Але лепей ня стацца ахвярай глямуру.

Апакаліпсіс (Apocalipto)

ЗША, 2006, каляровы, 139 хв, з субтытрамі.

Рэжысэр: Мэл Гібсан

Ролі выконваюць: Рудзі Янглблад, Далія Эрнандэз, Джонатан Бруэр.

Жанр: Прыгоды, эксплюатацыйны фільм гвалту

Адзнака: 4 (з 10)

Узроставыя абмежаваньні: з 18 гадоў.

"Апакаліпсіс" намінаваны на "Оскара" 2006 г. за грым, гук і мантаж гуку.

Чытайце таксама вынікі кінагоду.

Усе фільмы

0
Генадзь / Адказаць
15.12.2006 / 01:39
..Што бы не казалі аб гэтым творе? Але жь, трэба быць "паслядоўнымі". Гэты фільм, зь гістарычнай й людзьской "кропкі гледзішча", адпавядаючы, амаль "поўнасьцю", тому, што на сам рэч, адбывалася. А тое, што ён "засняты", "спрошчана" й зь малым мастацькім "высокаадукавкным імпэтам". Так й павінна быць! Бо? Праўда! Заўжды, на рэч, выглядае ", "спрошчана"!
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру