05.02.2007 / 11:26

Памёр Ільля Кармільцаў 3

Яшчэ ў верасьні ніхто, гледзячы на Ільлю Кармільцава, нават уявіць ня мог, што яго ўжо точыць зь сярэдзіны сьмяротная немач. У нядзелю чалавека, на чыіх тэкстах вырасла пакаленьне 80-х, ня стала.

Яшчэ ў верасьні ніхто, гледзячы на Ільлю Кармільцава, нават уявіць ня мог, што яго ўжо точыць зь сярэдзіны сьмяротная немач. У нядзелю зь Лёндану прыйшла сумная вестка — выдатнага рускага паэта і асьветніка ня стала.

Гэтымі днямі будуць шмат, што абсалютна правільна, казаць пра ўзрушальныя і зусім не састарэлыя тэксты, якія Ільля пісаў у 80‑я для легендарных песьняў «Наутилуса Помпилиуса». «Гуд бай, Амэрыка», «Я хачу быць з табой», «Скутыя аднім ланцугом» — яны гучалі тады з усіх вокнаў: і кватэраў «залатое моладзі», і працоўных інтэрнатаў. Ды й сёньня іх слухаюць, прычым ня толькі людзі сярэдняга веку, але й маладыя. У вершах Кармільцава, нягледзячы на выразную прывязку да канкрэтнай эпохі, ёсьць штосьці пазачасавае і мэтафізычнае, што дае яму права на сур’ёзнае месца ў гісторыі айчыннай славеснасьці.

На жаль, вершы Кармільцава апошняга часу значна менш вядомыя. Хаця ягоная кніга «Ніхто зь ніадкуль» увайшла ў пяцёрку фіналістаў найпрэстыжнейшай прэміі «Кніга году», якую уручаюць на пачатку верасьня падчас Маскоўскай міжнароднай кніжнай выставы‑кірмашу. На цырымоніі ўручэньня гэтай прэміі мы й пазнаёміліся з Ільлём.

Аднак паэтычная ўзнагародна абмінула Кармільцава. Лепшай паэтычнай кнігай году быў прызнаны зборнік новых вершаў Андрэя Вазьнясенскага. Пасьля чаго Кармільцаў пайшоў у курылку, дзе мы і пазнаёміліся. Кармільцаву, як і мне, была агідная пошласьць цырымоніі, якая адлюстроўвала густы цяперашняга кіраўніцтва міндруку. Калі да курылкі даносілася «У любви, как у пташки, крылья», альбо віскат, які суправаджаў афэнбахаўскі канкан, мы дружна сьмяяліся.

«Калі ж яны скончаць гэтую тарабанку і накормяць пралетараў кніжнае справы?» — з гумарам казаў Кармільцаў, які заўжды цураўся пампезнага афіцыёзу.

Калі зь Лёндану прыйшло першае паведамленьне пра тое, што ў Ільлі выяўлены рак пазваночніка чацьвёртай ступені, практычна ўсім стала зразумела — «вялікі ўраўнавальнік» не прымусіць сябе доўга чакаць. Так яно і сталася. Апошнія тыдні Кармільцаў правёў у адным зь лёнданскіх хосьпісаў — геніяльным вынаходніцтве заснавальніцы танаталёгіі, г.зн. навукі пра сьмерць і мастацтва паміраць годна, Элізабэт Кублер‑Рос. Выданьне ейных працаў стаяла ў пэрспэктыўных плянах выдавецтва «Ультракультура», якое ўзначальваў Кармільцаў.

Ільля Кармільцаў адышоў у лепшы сьвет на 48‑м годзе жыцьця.

Андрэй Шчарбакоў, Pravda.ru (скарочана)

Пра Кармільцава ў Вікіпэдыі
Часапіс Кармільцава ў Livejournal'е.
Пераклады Кармільцава на расейскую мову

Фота peoples.ru

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?

0
Halina von Leipzig / Адказаць
05.02.2007 / 13:03
Zjamlja puham vydatnamu paetu. Jak mne padabalisja (i padabajucca dagetul) jagonyja vershy. U Belarusi shmat jakija sa staryh pesen' Nautilusa oj jak aktualnyja cjaper...
0
pan Brudas / Адказаць
05.02.2007 / 13:54
Добры і вялікі быў чалавек. Змагаўся да апошняга...
0
хворы / Адказаць
08.02.2007 / 21:39
Вельмi няутульна робiцца на сьвеце, калi сыходзяць у Вечнасьць такiя людзi. Кармiльцау быу прарокам, гнаным у сваей Айчыне, што пацьвярджала яго высакароднасьць, гонар, сумленьне. Як для мяне, дык "Скованные одной цепью" - гэта гiмн сауковаму мэнталiтэту, настолькi праудзiвы ды генiяльны, наколькi можа быць такiм твор генiяльнага творцы. Вершаваная спадчына Iльлi належыць усяму сьвету. Сьветлая Яму памяць.
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру