09.07.2012 / 17:08

Мінабароны адказала французскаму турысту: Топчуць чужую зямлю і яшчэ кпяць! 157

Не так даўно байнэт «ўзарвала» ад запісу ў блогу французскага турыста Ларэнца Папаса.

Нагадаем, у вачах замежніка наша сталіца паўстала ў дэпрэсіўных танах: прэтэнцыёзныя, але нефункцыянальныя або неэканамічна прадуманыя будынкі, няўсмешлівыя, прыгнечаныя людзі, рэзкі кантраст між памаляванымі фасадамі з вуліцы і недагледжанымі фасадамі з двароў.
Аўтавакзал «Маскоўскі» падарожнік назваў антымадэллю для ўсіх, хто вывучае архітэктуру, а Нацыянальную бібліятэку параўнаў з нязграбным касмічным караблём. Такім грувасткім, што не можа ўзляцець.

Той запіс блогера выклікаў масу каментаў. Адны пагаджаліся і прыводзілі аналагічныя водгукі, іншыя атакавалі за неаб'ектыўнасць.

Артыкул ўважліва вывучылі і супрацоўнікі інфармагенцтва Міністэрства абароны Беларусі, якое называецца «Ваяр», і падрыхтавалі свой адказ.

Рэакцыю вайскоўцаў у спробе адстаяць гонар Мінска і яго «непаўторную» архітэктуру друкуе газета «Во славу Радзімы» пад зневажальнай назвай «Тут французік прыязджаў…» «Наш адказ Чэмберлену» падрыхтаваў лейтэнант Сяргей Клімковіч.
Прапануем яго Вашай увазе:
«Любяць пісаць пра нас замежнікі. А «Наша Ніва» з задавальненнем перакладае іх ўражанні для беларускіх чытачоў.
Асабліва тых замежнікаў, якім рабіць няма чаго, таму яны і ездзяць па розных краінах, пішуць паскудства, а потым дзеляцца ўражаннямі ў інтэрнэт-блогах. Вялікую цікавасць, напрыклад, яны выказваюць да Паўночнай Карэі. Хто туды трапіў, потым шчаслівы, што дахаты вярнуўся. Успамінаў на тры гады наперад. З сваякамі і сябрамі, ізноў жа, ёсць пра што пагаманіць пры задоўгіх паўзах. Мяркуючы па іх водгуках, паўночныя карэйцы нават не здагадваюцца, што жывуць у пекле. Міла. Цяпер зразумела, што ў апраметнай няма сотавай сувязі, сучасных машын, складзеных з ручнікоў лебедзяў на ложках у гатэлі. Патрыятычныя лозунгі і сцягі потым сняцца замежнікам у кашмарах. Пекла. У чыстым выглядзе.

Але я не пра тое.

Француз прыехаў у Беларусь па вострыя адчуванні. Ён прывык да храбусткіх багетаў, усмешкаў, вытанчанай еўрапейскай архітэктуры і еўра.
Аднак нашы крамы сустрэлі яго учорашнім «Барадзінскім» і няўсмешлівымі прадавачкамі. Так, каемся: мы любім наш чорны хлеб і нашых неўсмешлівых прадавачак. Ёсць такі грэх. Куды падзецца? Неабавязкова, вядома, «Барадзінскі». Я вось сёння «Золак асаблівы» прыкупіў у прадаўшчыцы, якая не усміхаецца мне ўсё 15 гадоў, якія я яе ведаю. Нашы прадаўшчыцы не любяць выглядаць ўсмешлівым дурніцамі. Яны разумныя жанчыны. Усміхніся адзін раз — потым адбою не будзе ад залётнікаў і ліслівых алкашоў. А тут француз…
«Я хацеў купіць каўбасы, — піша ён у сваёй парыжскай кватэрцы пасля прыгодаў у Беларусі, а потым публікуе ў Інтэрнэце. — І хачу, каб мне парэзалі яе на лустачкі.
Я дрэнна размаўляю па-расейску, але ніхто і не спрабуе мяне зразумець, тут моцна ўсхваляваныя сустрэчай з замежнікам. Яны замкнёныя ў сабе. Нават у крамах табе не глядзяць у вочы. І вось, як блазан, я падкідваю сваю каўбасу перад касіркай, жартую і смяюся, каб атмасфера была менш напружанай, але касірка застаецца абыякавай. Жартаваць з ёй усё роўна што з турэмнай брамай. Мой адзін еўра ператвараецца ў 10000 рублёў. Я мільянер! Зграбаў ўсе купюры разам. Яны вывальваюцца ў мяне з рук, а за касай зноў ніхто не смяецца«.
Я ўяўляю гэтую карціну! І ўяўляю жах нашых бедных прадаўшчыц пры выглядзе француза, які грае з каўбасой (яшчэ, напэўна, і сервелат быў)
і на нешта намякае на замежнай мове. Тут не тое што ў вочы глядзець, тут скрозь зямлю праваліцца захочацца! Нашы ж, як правіла, усё замужам альбо прыстойныя дзяўчыны. Не звыкліся да вясёлых намёкаў.
Разам з каўбасой і таямнічай дзяўчынай на імя Ж. француз адправіўся аглядаць Мінск. Мяркуючы па запісах, ён вялікі знаўца архітэктуры.
Скажу болей: залётнага француза, мяркуючы па ўсім, курчыла ад нашай архітэктуры і ад нулёў на нашых грошах. Ну, у кожнай нацыі свае фішкі. Мы — даўно звыкліся, а француза з яго Версалем і еўрыкамі мог і кандрацій схапіць.
«Сёння, гуляючы па Менску, я ўбачыў жахлівы будынак новай бібліятэкі.
Хм… Якая цікавая архітэктурная школа! Ж. хадзіла са мной і вельмі смяялася. Я зусім не перабольшваю — гэты будынак прызналі адным з самых выродлівых ў свеце. Выглядае быццам вялікая пустая скрынка, візуальна вельмі нязграбная. Ён падобны да велізарнага касмічнага карабля, які ніяк не можа узляцець. Больш за тое, грунт багністы, разлічылі няправільна, і бібліятэка паступова прасядае. У неба яна дакладна не паляціць, хутчэй, апусціцца да цэнтра Зямлі. Уначы будынак асвятляюць усімі колерамі вясёлкі, часам нават з густам. І ўсё ж яна проста дзівіць сваёй нязграбнасцю».
Я яшчэ з напалеонаўскага нашэсця не люблю французаў! Умеюць закрануць балючае! Топчуць чужую зямлю і яшчэ кпяць!
Мне вось, напрыклад, вельмі не падабаецца іх Эйфелева вежа. І Парыжская мэрыя таксама так сабе. І Елісейскія палі маглі б быць больш елісеістымі. Але я ж не гарлаю пра гэта на ўвесь Інтэрнэт. Больш за тое, жадаючы быць да канца арыгінальным (фокусу з каўбасой падалося замала), француз прывалок з сабою дзядуляў фотаапарат. Дзядуля, баец Супраціву, здабыў яго ў пабітым нямецкім абозе разам з каляровымі фотастужкамі. Праз 70 гадоў усё гэта дасталася ўнуку і прыбыло ў Беларусь.
Здымкі класныя. Не, праўда.
Быццам бы гэта Мінск сямідзесятых гадоў мінулага стагоддзя. Ідэя — пяць балаў. Толькі вось усё ракурсы нейкія… страшнаватыя. Усё апаўшая тынкоўка ды вышчарблены асфальт. Я таксама магу пабадзяцца па некаторых парыжскіх кварталах і зняць жудасную жуць. А потым выдаць: «Людзі добрыя, глядзіце, які жах дзеецца ў сталіцы Французскай Рэспублікі!».
Шкодны француз нават не знайшоў час дазнацца пра будынкі, аб якіх пісаў.
БНТУ ён чамусьці прыняў за сярэднюю школу. Абсерваторыю выдаў за «Цэнтр па кантролі за фонам радыяцыі». А потым ён прыцягнуўся ў парк Чалюскінцаў, знайшоў стары аварыйны будынак і нашчоўкаў каларытных здымкаў. Пасля якіх цалкам натуральна можна напісаць тое, што ён і апублікаваў: «Уражанне, бы пераносішся ў раман «1984». Гэтыя ўражанні нашмат мацнейшыя, чым проста чытаць кнігу. Іх існаванне ўнутры прапаганды прымушае хвалявацца, іх адчай ўражвае. Гэта сумна, але разам з тым страшна цікава. Я ведаю, што сустрэтыя мною беларусы нетыповыя для асноўнай масы насельніцтва. Яны, безумоўна, больш адкрытыя і цікавыя, але ўсё роўна пакутуюць ад цяжару дыктатуры, якая ўплывае на іх свядомасць… «.
Ёсць мудрасць, якая хаваецца ў прымаўцы «Са сваім уставам у чужы манастыр не хадзі».
Кожны народ жыве так, як загадаюць яму традыцыі, законы, уласнае пачуццё меры і дастатковасці. Кожны чалавек бачыць гэты свет па-свойму. І кожны шукае тое, што блізка ягонай душы.

Лейтэнант Сяргей Клімковіч, klimkovich@vayar.sml.by

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?

0
111 / Адказаць
09.07.2012 / 17:17
Да нармальны адказ. Шмат у чым справядлівы.
0
Бенедзікт / Адказаць
09.07.2012 / 17:19
"Кожны народ жыве так, як загадаюць яму традыцыі, законы, уласнае пачуццё меры і дастатковасці." ---------------------------------- Ну што ты скажаш гэтаму л-ту? Хіба ён зразумее, што нацыянальнасьць, той ці іншай асобы, гэта не тая рэч, якую прынята абмяркоўваць сярод адукаваных і выхаваных людзей. Не зразумее гэты л-т і таго, што беларускі народ не жыве так, як яму загадваюць "традыцыі, законы, уласнае пачуццё меры і дастатковасці". А адбываецца гэта так таму, што над беларусамі - чужая, небеларуская, прарасейская ўлада, якую трымае імпэрская Расея... Быць л-ту палкоўнікам... На ўзроўні сумнавядомага ваённага ідыёляга палкоўніка Макарава. На большае, л-т не цягне.
0
наша / Адказаць
09.07.2012 / 17:24
Цалкам згодзен. Француз напісаў лухту. Чаго нашы за яе ўхапіліся?
Паказаць усе каментары/ 157 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру