07.09.2012 / 11:10

Партыі і кандыдаты на выбарах - інфаграфіка 8

У святле электаральнай геаграфіі «сляды» фальсіфікацый выяўляюцца як на далоні.

Выбараў у Беларусі як такіх няма, афіцыйныя вынікі не маюць нічога супольнага з рэальнымі сімпатыямі людзей. Аднак вылучэнне кандыдатаў, яго геаграфія — гэта паказчык і грамадзянскай актыўнасці, і ступені кантролю за людзьмі ў розных рэгіёнах. Таму аналіз гэтай статыстыкі па-свойму цікавы.

Галіну, якая вывучае такую статыстыку, называюць электаральнай геаграфіяй.

Вынікі выбараў ў Вярхоўны Савет БССР 1990, якія былі першымі альтэрнатыўнымі, часткова свабоднымі выбарамі, на жаль, не даступныя для вывучэння. Няма і рэгіянальных вынікаў (у разрэзе раёнаў) рэферэндуму аб захаванні СССР ў сакавіку 1991.

Адзінае, што вядома, — гэта вынікі прэзідэнцкіх выбараў 1994 году. Дэталёвае даследванне на гэтую тэму можна пачытаць зрабіў Аляксандр Кірэеў.
Поўныя вынікі «моўна-сімвалічнага» рэфэрэндуму мая 1995 года таксама пакуль невядомыя (але па асобных раёнах яны ёсць, і вынікі галасавання цалкам адпаведна накладаюцца на вынікі выбараў-1994: паўночны захад найбольш незалежніцкі і прабеларускі, паўднёвы ўсход максімальна прасавецкі і прарасейскі). Кампанія «Справаводства па-беларуску!" Ігара Случака (які, дарэчы, зараз балатуецца ў 34-йГомель-Савецкай“ выбарчай акрузе») вядзе збор гэтых дадзеных ў індывідуальным парадку, і ўжо ёсць частковыя вынікі. Таксама няма вынікаў парламенцкіх выбараў 1995 года — апошніх часткова свабодных.
На выбарах 2001 года, па якіх мапу зрабіў вядомы амэрыканскі электаральны географ расійскага паходжання (родам са Смаленска) Аляксандр Кірэеў (Александр Киреев). Ён зрабіў выснову, што на аснове лічбаў Цэнтрвыбаркама магчыма аналізаваць хіба асаблівасці фальсіфікацыі выбараў ў Беларусі і развіццё працэсу на выбарах 2006 году. Вынікі выбараў 2010 года электаральныя географы ўвогуле не лічаць вынікамі. На думку навукоўца, гэта проста лічбы, узятыя з галавы, пытанне толькі, з чыёй.

Рэч у тым, што ў святле электаральнай геаграфіі, параўнальнай статыстыкі «сляды» фальсіфікацый выяўляюцца як на далоні.

2012 год: колькасць кандыдатаў

Паколькі сэнсу рабіць мапы па выніках гэтых выбараў, хутчэй за ўсё, не будзе, то я рашыў зрабіць мапу колькасці кандыдатаў па акругах. Логікі тут няшмат, у параўнанні з сапраўднымі выбарамі, але яна, усё-ткі, ёсць.

Найперш варта адзначыць чатыры акругі, дзе выбары ад пачатку ідуць на безальтэрнатыўнай аснове. Усіх іх аб’ядноўвае адзін фактар — яны збольшага вясковыя. Гэта Воранаўскі, Шчучынскі раёны Гродзенскай вобласці, Баранавіцкі раён Брэсцкай, Маладзечаншчына і Заслаўская акруга (заходняя частка Мінскага раёна) Мінскай вобласці. Слаба верыцца, што ў гэтых акругах сапраўды няма альтэрнатыўных поглядаў на развіццё краіны.

У астатнім логіка прысутнічае — больш кандыдатаў зарэгістравана ў гарадах. Так, па 6 кандыдатаў будзе ў спісу для галасавання на некаторых акругах Мінска і Магілёва.

Беларускія партыі: памёрлі, не нарадзіўшыся

Паколькі ў Беларусі выбараў, як такіх, было вельмі мала, а выбараў па прапарцыйнай сістэме, калі людзі галасуюць за спісы партыяў, а не за кандыдата ў акрузе, наогул ніколі не было, не дзіўна, што беларускія партыі вельмі слабыя арганізацыйна.

На гэтых выбарах ніводная (!) партыя не здолела выставіць кандыдатаў ва ўсіх акругах.
Больш за ўсё выставіла кандыдатаў псеўдаапазіцыйная Ліберальна-дэмакратычная партыя, якая карыстаецца маўклівым дазволам уладаў і ніколі не падпадала пад рэпрэсіі.
Менш за ўсіх вылучылі Аграрная і Сацыяльна-спартовая партыі — толькі па адным кандыдаце.

Цікавая геаграфія ў Кампартыі Беларусі — партыі, якая афіцыйна падтрымлівае Лукашэнку і прадстаўнікоў якой заўжды запускаюць у палаты: з 21 кандыдата ад партыі 16 балатуюцца ў мінскіх акругах, дзе ствараюць бачнасць канкурэнцыі, яшчэ 3 — у Мінскай вобласці, па адным — у Гомелі ды Віцебску. Няма кандыдатаў ад КПБ на Магілёўшчыне, Берасцейшыне, Гарадзеншчыне.

Здзівіла Партыя БНФ. Пры тым, што калісці яе ідэі былі яўна больш папулярнымі на захадзе краіны, цяпер БНФ выставіла кандыдатаў, чамусьці, галоўным чынам на Магілёўшчыне. Для выніку выбараў гэта, звычайна, ніякага значэння не мае, але ж цікавая логіка кіраўнікоў партыі.

Удзел ці байкот?

З аднаго боку, няма падставаў лічыць тое, што адбываецца, выбарамі. З другога, поўны байкот аслабляе апазіцыйныя структуры.

Выбары — легальная магчымасць для гутаркі з людзьмі. Чаму б ёй і не скарыстацца? Тым больш, што грошай для гэтага не трэба.

Наш украінскі досвед падказвае, што любой магчымасцю для правядзення нацыянальнай агітацыі варта карыстацца. Вынік прыйдзе пазней, у спрыяльны гістарычны момант.

Васіль Бабіч, Кіеў

0
Санча Панса / Адказаць
07.09.2012 / 12:08
Апошні абзац цалкам слушны, але з папраўкай на нашу рэчаіснасьць: любой магчымасьцю да агітацыі карыстацца варта, але пры гэтым удзельнічаць у фарсе "галасаваньня" і, тым больш, заклікаць да гэтага іншых, ня толькі амаральна, але й элементарна тупа.
0
shpak / Адказаць
07.09.2012 / 14:08
Задача любой политической силы - захват или удержание власти. Соответственно можно утверждать, что оппозиционные партии хотят захватить власть. Что для этого нужно? Убедить массы в своей правоте? Победить на выборах? Бред! Победить невозможно, это все знают. Нужно искать какие-то другие метеды. Для начала нужно делать все что вредит власти, нужно срывать все ее инициативы. В том числе выборы. Понятно, что если сорвать выборы, то это навредит только АГЛ. Выборы нужны ему чтобы хотя бы формально выглядеть легитимным президентом. Если сорвать выборы, если на них никто не придет, то это вызовет политический кризис в стране. Хотя конечно Ермошина скажет что на выборы пришло нужное количество избирателей.(Я если честно не знаю какой у нас по закону установлен порог явки если он вобще есть) Но АГЛ все равно будет знать сколько человек пришло на выборы, и это его вполне возможно испугает, результатом чего станет ужесточение режима. А ужесточение режима выгодно, как это не странно звучит оппозиции, поскольку оно вызовет большее раздражение у народа.Т.е., говоря языком Ленина, будет способствовать наростанию революционной ситуации. Если мало кто придет на выборы, то АГЛ поймет, что народ не только проявляет недовольство, но и готов к пассивному сопративлению, а в перспективе и к активному.Так что в любом случае байкот не выгоден АГЛ, а мы должны делать то что ему не выгодно. Срывать все инициативы власти, в том числе выборы, перехватывать инициативу. В этой связи идея с альтернативным парламентом, правительством не должна забываться. Создавать альтернативные органы власти и пытаться распространить их влияние на население РБ, вот чем нужно заниматься. Исторический пример - Советы(рабочих, крестьянских и т.д. депутатов) - это и есть альтернативные имперским органы власти, нужно перенимать этот опыт. Можно также попытаться перехватить инициативу выборов, т.е. попытаться провести альтернативные выборы. Призвать народ не бросать бюллетени в ящики для голосования, а забрать их с собой и принести на площадь 23-го, где будет митинг, и передать специально созданной альтернативной изберательной комиссии. И будет реально видно сколько за кого проголосовали. Конечно у оппозиции нет ресурсов чтобы провести полноценные альтернативные выборы, но это хотябы вызовет замещательство у властей и вынудит их как-то эти поползновения пресечь, скорее всего путем применения силы. Т.е. опять-таки можно будет спровоцировать режим на репрессии и о возобновлении нормальных отношений с ЕС можно будет забыть. Таким образом, нужно действовать, проявлять инициативу, а не действовать строго в соответствии с определенным Ермошиной сценарием. И бойкот - это лучше чем участие, которое наруку АГЛ. Это будет первая попытка общенародного не насильственного сопротивления режиму. От того сколько придет на выборы во многом будет зависеть будущее оппозиционного движения, моральный боевой дух оппозиции. Будет видно готов ли народ к сопротивлению.
0
13 / Адказаць
07.09.2012 / 14:14
аўтар дарма выкарыстоўвае тэрмін "вылучылі" - трэба "партыі вылучылі і партыі зарэгістравалі"
Паказаць усе каментары/ 8 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру