02.11.2012 / 14:29

«Калі ты вораг, то чаму друкуешся ў дзяржаўным часопісе?» 4

У Андрэя Федарэнкі выйшла кніга мініяцюрных эсэ.

Сечка / Андрэй Федарэнка. — Мінск: Галіяфы, 2012. — 136 с.

«Адзін аўтар, буйны графаман (графаманы дзеляцца на ціхіх і буйных), крычаў:

— Якое ты маеш права мяне рэдагаваць, калі тэксты мне дыктуе сам Гасподзь?!

— У такім разе я вымушаны рэдагаваць самога Госпада, — адказваў я. — Або ён дыктуе вам з памылкамі, або вы кепска расчуваеце яго дыктоўку».

Гучыць як анекдот. Але аўтар запэўнівае, што гэта рэальнасць ягонай рэдактарскай працы.

«Сечка» — не забаўляльнае чытво, складзенае толькі з анекдотаў ці пацешных гісторый.

Гэта думкі, назіранні пісьменніка, якія не развіваюцца да апавяданняў, асобных сцэн у большай прозе. Іх можна было б акрэсліць як дзённікавыя запісы без датаў.

Гэта магчымасць падгледзець за аўтарам: пра што ён думае паміж напісаннем «Вёскі», «Афганскай шкатулкі», «Нічыіх»... І аказваецца, што гэта спрэс праца са словам, літаратура.

Яму няясна, чаму пішацца наведвальнік, калі прыгажэй — наведнік; двукоссе, а не лапкі. Абураецца, калі слоўнікам замацавана лЯмпа, але лАмпада. Чаму чацвярГа, але не чацверКа...

Андрэй Федарэнка — чалавек непублічны. На прэзентацыі «Сечкі» ў Музеі гісторыі беларускай літаратуры ён сядзеў з апушчанай галавой, бо, відаць, няёмка пачуваўся перад дзясяткамі дапытлівых вачэй прысутных. Людзі чакалі ад яго любога слова, а яму зручней пісаць.

І «Сечка» — гэта тое, пра што пісьменнік мог бы расказваць на сустрэчах з чытачамі.

Якая цана апавядання? Чаму найбольш няздарныя да літаратуры — самыя скандальныя? Навошта рэдактары становяцца ідэолагамі?

Але ён аддае перавагу напісанню, калі кожнае слова можна абдумаць. Бо для яго, як падаецца, непрымальна, каб апублікаваць прахадны тэкст. Таму нават «дробная сечка» — не адпіска, што з’явілася паміж «дарослымі» кнігамі прозы, а такая ж літаратурная праца.

А заканчваецца кніга лістом-даносам аднаго з чытачоў «Маладосці», які абураны апавяданнем Федарэнкі, надрукаваным у часопісе.

«Калі ты вораг, то чаму друкуешся ў дзяржаўным часопісе?»

І гэта не атавізм 1930-х, а рэальнасць.

Набыць кнігу можна тут.

Сяргей Макарэвіч

0
zhd / Адказаць
02.11.2012 / 16:50
Вельмі ня хочацца пакрыўдзіць сп. Федарэнку, бо няшмат у нас піьсменнікаў. Але з аднаго боку "чалавек непублічны", а з другога - друкую кнігай "дзённікавыя запісы без даты". Зацемкі, какацелькі, нататкі - зашмат гэтага друкуецца ў параўнанні з аповесцямі, апавяданнямі, п'есамі - і нават вершамі. Сыравіну падаюць замест гатовага вырабу. Такая вось сціпласць і непублічнасць. Мо' Федарэнка грашыць гэтым ня больш за іншых, але ўвогуле - балюча глядзець на гэткія неўпарадкаваныя нататкі.
0
Антось / Адказаць
03.11.2012 / 08:14
У адрозьненьне ад іншых дзесяткаў й соткаў пэцкалёў, што хочуць называцца пісакамі, Андрусь Хведарэнка тоё-сёе зрабіў. Ужо зрабіў. І тым ужо цікавая ягоная "сыравіна" як творчая лабараторыя. Чытаць такую сыравіну - карысьней для страўніка й галавы, чым некаторыя "раскручаныя" глянцавыя" кнігі гадавых "лаўрэатаў". Андрусь! Вышэй галаву!! Калі Табе ўжо за 50 - пастава ўсё роўна павінна заставацца годная...
0
Анжэла / Адказаць
03.11.2012 / 11:12
Андрэй Федарэнка - не гарлапан ад літаратуры. Сапраўдны. З ім можна "ісці ў разведку".
Паказаць усе каментары/ 4 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру