01.12.2012 / 09:34

«Калі ты вораг, чаму друкуешся ў дзяржаўным часопісе?»: у Андрэя Федарэнкі выйшла кніга мініяцюрных эсэ 12

«Адзін аўтар, буйны графаман (графаманы дзеляцца на ціхіх і буйных), крычаў:

— Якое ты маеш права мяне рэдагаваць, калі тэксты мне дыктуе сам Гасподзь?!

— У такім разе я вымушаны рэдагаваць самога Госпада, — адказваў я. — Або ён дыктуе вам з памылкамі, або вы кепска расчуваеце яго дыктоўку».

Гучыць як анекдот. Але аўтар запэўнівае, што гэта рэальнасць ягонай рэдактарскай працы.

«Сечка» — не забаўляльнае чытво, складзенае толькі з анекдотаў ці пацешных гісторый.

Гэта думкі, назіранні пісьменніка, якія не развіваюцца да апавяданняў, асобных сцэн у большай прозе. Іх можна было б акрэсліць як дзённікавыя запісы без датаў.

Гэта магчымасць падгледзець за аўтарам: пра што ён думае паміж напісаннем «Вёскі», «Афганскай шкатулкі», «Нічыіх»... І аказваецца, што гэта спрэс праца са словам, літаратура.

Яму няясна, чаму пішацца наведвальнік, калі прыгажэй — наведнік; двукоссе, а не лапкі. Абураецца, калі слоўнікам замацавана лЯмпа, але лАмпада. Чаму чацвярГа, але не чацверКа...

Андрэй Федарэнка — чалавек непублічны. На прэзентацыі «Сечкі» ў Музеі гісторыі беларускай літаратуры ён сядзеў з апушчанай галавой, бо, відаць, няёмка пачуваўся перад дзясяткамі дапытлівых вачэй прысутных.
Людзі чакалі ад яго любога слова, а яму зручней пісаць.

І «Сечка» — гэта тое, пра што пісьменнік мог бы расказваць на сустрэчах з чытачамі. Але ён аддае перавагу напісанню, калі кожнае слова можна абдумаць. Бо для яго, як падаецца, непрымальна, каб апублікаваць прахадны тэкст. Таму нават «дробная сечка» — не адпіска, што з’явілася паміж «дарослымі» кнігамі прозы, а такая ж літаратурная праца.

А заканчваецца кніга лістом-даносам аднаго з чытачоў «Маладосці», які абураны апавяданнем Федарэнкі, надрукаваным у часопісе.
«Калі ты вораг, то чаму друкуешся ў дзяржаўным часопісе?»

І гэта не атавізм 1930-х, а рэальнасць.

Сяргей Макарэвіч

0
Мара / Адказаць
01.12.2012 / 11:10
Чарговая "лянівая" кніга? Колькі ўжо гэтых эсэ павыходзіла, не злічыць. А літаратуры няма. Ніхто не хоча турбаваць сябе сур'езнай і вялікай працай. Так, дзве строчкі чыркнуў і кніжку пабег выдаваць, нікому не патрэбную. Ну пісалі б ужо дэтэктывы ці фэнтэзі ці казкі ляпей за Роўлінг. Дык дзе там...
0
лінгвіста / Адказаць
01.12.2012 / 11:23
Мара, сёньня кнігі выходзяць коштам аўтараў найчасцей. Або яны атрымліваюць ганарары асобнікамі сваіх нятленак. Таму яны і так пакараныя лёсам, ды яшчэ вы тут з... шчырым сэрцам!
0
Марун-гэткі / Адказаць
01.12.2012 / 11:47
Дык Вы, Мара, узялі б і напісалі. Дык не, хрэн Вам у вочы, а соль у зубы, іншых пад'ялдыкваеце. Узялі б асадку (айпэд), ды і напісалі. Дзе той, хто перашкаджае? Усё, б..., дурняў шукаюць. Вам трэба, дык сядзьце сракай на зэдлік ды напішыце! А не стагніце, як старая баба: "Літаратуры няма, нацыі няма, мовы няма, жыцця няма, неба не тое, прэзідэнт не такі, прэм'ер з мордай казінай, рубель не рубель, а зайчык, мянты -- сукі, дактары -- сабакі, пісьменнікі -- чаргіністы. Сядзь за стол, вазьму кітайскі аловак і добрушскі сшытак за 650 руб. і напішы на 12 старонках казку. Каб усе аж усц... ся. Ну, сядай жа.
Паказаць усе каментары/ 12 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру