19.11.2012 / 20:27

Памёр расійскі пісьменнік Барыс Стругацкі 12

Памёр расійскі пісьменнік Барыс Стругацкі. Ён памёр 19 лістапада ў шпіталі, у апошнія некалькі дзён дактары ацэньвалі стан яго здароўя як вельмі цяжкі. Прычынай смерці сталі праблемы з сэрцам. Пісьменніку было 79.

Барыс Стругацкі быў адным з самых вядомых савецкіх і расійскіх пісьменнікаў-фантастаў XX стагоддзя.
У суаўтарстве з братам Аркадзем ён напісаў каля 30 раманаў і аповесцей, у тым ліку такія, што сталі культавымі «Панядзелак пачынаецца ў суботу», «Цяжка быць богам» і «Пікнік на абочыне».
Творы Стругацкіх неаднаразова экранізавалі.
Найбольш вядомы фільм «Сталкер», зняты Андрэем Таркоўскім па «Пікніку на абочыне» у 1979 г.

Пасля смерці брата ў 1991 г. Барыс Стругацкі выпусціў некалькі твораў, напісаных ім у адзіночку, напрыклад раман «Бяссільныя гэтага свету» (выйшаў у 2003 годзе — пад псеўданімам С. Віціцкі, як і некаторыя іншыя творы Стругацкага). Акрамя таго, з 2002 года Стругацкі быў галоўным рэдактарам літаратурнага часопіса «Полдень. XXI век».

Барыс Стругацкі — лаўрэат прэміі прэзідэнта Расіі ў галіне літаратуры і мастацтва і ўладальнік Ордэна Пашаны, а таксама шэрагу іншых ганаровых узнагарод і прэмій.

0
Тойва Глумаў / Адказаць
19.11.2012 / 20:44
Адыходзяць класікі... Шкада. Браты Стругацкія - украінскія габрэі, расійскія пісьменьнікі, грамадзяне Чалавецтва. Каласальны маштаб творчасьці
0
kyrt-E-kyrt / Адказаць
19.11.2012 / 20:49
============================= «Фантасты нашы савецкія» браты Стругацкія ў «Пікніку на ўзбочыне» сярод іншага адлюстравалі выкарыстанне моладзі на карыслівыя мэты. Калі Горбі прыдумаў «перабудову», ён не прыдумаў, каб не было таго, што ўжо было... і з прыходам камп’ютарных тэхналогій таксама... і нават тым болей... Калі адзін з маіх маладых супрацоўнікаў пачаў быў з захапленнем гуляцца ў віртуальную бегалку-стралялку «Сталкер», я параіла яму прачытаць літаратурную аснову гэтай гульні... але ён лічыў сваю дасведчанасць у камп’ютарных тэхналогіях дастатковай асновай уласнай годнасці... але начальства лічыла, што пачаткоўцы павінны працаваць на альтруістычных пачатках... і каб ніколі не ўтваралася чаргі па іх паслугі... (...аднак жа ніводзін з бокоў не вынайшаў асабіста гэтыя самыя тэхналогіі...) ...Сталкер — бог/сатана/усё-ў-адным-тэхнолаг праходжання Зоны... дзеля сваёй сям’і... ...Сістэмныя ўяўленні праграмістаў у наш час нештачка ды значаць. Галавакружныя адкрываюцца перспектывы на вяршыні валодання сучаснымі тэхналогіямі... =============================
0
браты Стругацкія / Адказаць
19.11.2012 / 20:57
============================= ПІКНІК НА ЎЗБОЧЫНЕ (1971) «...І ўвесь гэты час ён заставаўся сталкерам. Не думаючы, не ўсведамляючы, не запамінаючы нават, ён фіксаваў быццам бы спінным мозгам, што вось злева, на бяспечнай адлегласці, над кучай гнілых дошак стаіць «вясёлы прывід» — спакойны, выпетраны, і пляваць на яго; а справа падзьмуў незразумелы ветрык, і праз некалькі крокаў выявілася роўная, як люстра, «камарыная плешына», шмахвостая, быццам марская зорка, — далёка, не страшная, — а ў цэнтры яе — расплюшчаная ў цень птушка, рэдкая рэч, птушкі над Зонай амаль не лятаюць; а вунь побач са сцежкаю дзве кінутыя «пустышкі» — пэўна, Сцярвятнік кінуў на адваротным шляху — страх мацнейшы за прагнасць... Ён усё гэта бачыў, усё ўлічваў, і варта было скурчанаму Артуру хоць на крок адхіліцца ад напрамку, як рот Рэдрыка сам сабой разяўляўся, і хрыплы засцерагальны вокліч сам сабой вылятаў з глоткі. Машыну, думаў ён, машыну вы з мяне зрабілі... А каменныя абалэмкі на краі кар’ера ўсё набліжаліся, і ўжо можна было разгледзець адмысловыя ўзоры ржы на чырвоным даху кабіны экскаватара. Дурань ты, Барбрыдж, думаў Рэдрык. Хітры, а дурань. Як жа ты мне паверыў, а? Ты ж мяне з такой вось пары ведаеш, ты ж мяне лепей за мяне самога ведаць павінен. Стары ты стаў, вось што. Падурнеў. Ды й тое сказаць — усё жыццё з дурнямі справу меў... І тут ён уявіў сабе, якое рыла зрабілася ў Сцярвятніка, калі той даведаўся, што Артур-та, Арчы, прыгажунчык, крывіначка... Што ў Зону з Рыжым за яго, Сцярвятнікавымі, нагамі пайшоў не сапляк бескарысны, а родны сын, жыццё, гордасць... І, уявіўшы сабе гэта рыла, Рэдрык зарагатаў, а калі Артур спалохана азірнуўся на яго, ён, працягваючы рагатаць, махнуў яму рукой: марш, марш! І зноў пацягнуліся па свядомасці, як па экране, рылы... ТРЭБА БЫЛО МЯНЯЦЬ УСЁ. НЕ АДНО ЖЫЦЦЁ І НЕ ДВА ЖЫЦЦІ, НЕ АДЗІН ЛЁС І НЕ ДВА ЛЁСЫ — КОЖНЫ ВІНЦІК ГЭТАГА ПОДЛАГА ТУТЭЙШАГА СМЯРДЗЮЧАГА СВЕТУ ТРЭБА БЫЛО МЯНЯЦЬ...» ...................................................................................................
Паказаць усе каментары/ 12 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру