02.04.2001 / 13:00

Славамір Адамовіч. Вершы

№ 13 (222), 26 сакавіка — 2 красавіка 2001 г.


 

 

Славамір Адамовіч

 

* * *

…А не для гномікаў партыі –

для сябе здабываю Свабоду,

каб жыла яна ў сэрцы, упартая,

каб зьнішчала плябейства пароду.

Свабода мая ня кніжная,

ня тая, калі ўсё, што хочацца,

можна рабіць і пыжыцца,

і лярвай у ложку варочацца.

Свабода мая вызвольная

ваўчыцай цяжка параненай

выходзіць з лагва падпольнага

і ўецца незаарканенай.

Свабода мая Беларуская

крывёю чыстай крывавіцца

і стужкай вузенька-вузкаю

сьцякае па белай правіцы…

 

Белы марш

Марш-марш, нас тысячы,

рукі ў замок,

воляю трызьнячы,

мераем крок.

Юныя, моцныя

цягліцы плеч.

Мы паўнамоцныя,

іншыя – прэч!

Воды расталыя,

вецер з Дняпра.

Зь верай паўсталыя,

крыкнем: “Ура!”

Мокра на дворышчах,

сьветла ў душы,

ворагаў зборышчы

сьмела крышы.

Гэй жа, зьвязовы,

хутчэй запявай

песьню маршовую

за родны Край!

 

Асацыяцыі

ў кантэксьце “беларускага пытаньня”,
выкліканыя пільным позіркам незнаёмкі
на адным паліталягічным сэмінары

Свой позірк скрыжаваўшы нечакана

з тваім, я схамянуўся і заціх,

я зьнік, застыў, нібыта ўзмах чаканам,

нібы асадкі капілярны штрых.

Імгненьне, два – і з дна неспадзяванкі

іду на позірк твой, нібы на штык,

і мроіцца мне сьмех філістымлянкі,

і акіян барбарыянскіх пік.

“Хто ты?” – шапчу, а нехта процілеглы

суседу шэпча пра нябачны мур,

пра якасьць бруку, вэртыкалі цэглы 

і беларускі некашэрны жур. 


Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру