Славамір Адамовіч

 

* * *

З крамы выйшла, паправіла
спаднічку,

у вітрыне “Белпошты”
заўважыла сябе —

стройная, чыстая, як новая
каплічка,

для мяне непад’ёмная нават
па сабекошце.

Стаяла на прыпынку хвілін
дваццаць,

тралейбус “двойку”
прапусьціла разоў пяць.

Здаецца, ёй проста хацелася
сьмяяцца,

а ў перапынках — ролю
дарослай іграць.

3 траўня 2002 г.