Андрэй Хадановіч

Цынічныя лімэрыкі

Дэгустатар прысмакаў пад Пінскам

апэтытам праславіўся сьвінскім.

Зжор усё, што было, —

скуру, дрэва і шкло —

і дагнаўся “Крыніцай” і “Клінскім”.

У сачок альтруістага з Дрыбіна

залатая патрапіла рыбіна.

Пажадаў: каб суседу

мець хваробу Базэда

й наступіць на разьбітую шыбіну!

Шанавальнік пісьменства з Асьвеі

том пра сьнежань чытаў і завеі.

Так героям яго

спачуваў — ого-го! —

што баяўся — парык пасівее!

Пажылы грамадзянін з Градзянкі

заляцаецца да грамадзянкі:

— Хутка буду ў труне,

дык выходзь за мяне!..

Аж нацёр на каленях вадзянкі.

Завадатар дыскусіяў з Чашнікаў

лепшы ў спрэчках за ўсіх
аднакашнікаў,

бо адзін аргумэнт —

галавой аб цэмэнт,

а другі і апошні — “калашнікаў”.

Мафіёзныя хлопцы з Дуброўна

канкурэнтам адпомсьцілі кроўна:

падагрэтай смалой,

потым — бэнзапілой…

Карацей, пагулялі цудоўна!

Палітычныя вязьні з Вузды

у турме атрымалі вады —

аж чатыры біклагі,

каб ад жудаснай смагі

не засох арганізм малады.

Працавіты пчаляр з Капыля

адпачыць сеў наўпоблізь вульля.

Памыліўся стары:

пільнавала ўгары

птушка клясы “паветра—зямля”.

Стогадовая бабця з Талочына

сэксуальна была заклапочана.

Напісала ў сабес —

і прыйшоў геркулес

з падазронай пячаткай “аплочана”.

Малады рэстаўратар з-пад Грэску

закахаўся ў прыгожую фрэску.

Яго словы, што ёсьць

яшчэ ў сьвеце мілосьць,

пераказвалі, як гумарэску.

Вірлавокі мангуст з-пад Віроўлі

у зьмяінай адзначыўся лоўлі,

і ў калгасе далі

тры цяжкіх мэдалі —

як выдатніку гадагадоўлі.