28.11.2003 / 13:00

Тры месяцы да будучыні

Я яшчэ не дарослы, але ўжо i не дзiця. Я — злачынец.

Страшна пiсаць, але тут, у калёнii, мне добра.

Бо што я вынес зь дзяцiнства? Xi6a ж я ведаў цяпло блiзкiх мне людзей? Мае бацькi ня вельмi шанавалi працу. Яны больш любiлi гарэлку. Як толькi я нарадзiўся, то бацькоў маiх за п’янства выгналi з работы. Не было грошай, каб купiць мне нават пялюшкi. Бацькава мацi забрала мяне да сябе ў вёску Салацьце, а цётка, бацькава сястра, замяняла мне мацi. Мне тады было 3 месяцы. Так мiнуў год. За гэты час бацькi мяне нi разу не наведалi.

Аднойчы бацька прыехаў i, пагражаючы цётцы, што спалiць яе хату i ўcix пастраляе, забраў мяне да сябе. Мне стукнула чатыры з паловай годзiкі, калi мацi кiнула мяне на бацьку, а сама зьехала з другiм.

Бацька не працаваў.

Поўны варыянт артыкулу глядзіце ў газэце "Нашa Ніва".

Сачыненьне Івана Т., вучня 10 «А» клясы ВСАШ №5 выхаваўчай калёнii №2 Бабруйску

Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру