28.11.2003 / 13:00

Лісты з Поўначы

Працяг. Пачатак у № 42, 43.

Плохую лошадь со двора не сгонишь,

Но тот, кто хочет знать другую гладь,

Тот скажет: чтоб не сгнить в затоне,

Страну родную нужно покидать.

С.Ясенін, «Пісьмо дзеду»

Толькі што прыехаў аптэкар зь Менску. Кажуць, бальшавікі больш за месяц не пратрымаюцца.

Тэфі (Н.А.Лахвіцкая), «Зь дзёньнікаў ненапісаных»

Ліст чацьверты. Лягер

Мілая, вось і год мінуўся з часу, як я зьехаў. Сёньня 20 верасьня, каторы дзень ілье дождж, ні ў грыбы-ягады пайсьці, ні на горы падняцца нельга, і хочацца скукобіцца, ужаліцца самому сабе на страчаны час, адзіноту... але, але ты ведаеш, як я ненавіджу тоску а-ля рюс; ува мне бунтуе ген вітальнасьці, таму ў любой сытуацыі, у самых неспрыяльных для духу і цела абставінах я вышукваю пазытыўныя аб’екты матэрыяльнага і нематэрыяльнага сьвету і высмоктваю, вылушчваю, вылізваю зь іх, калі на тое пайшло, энэргію жыцьця, такую неабходную мне для перастварэньня яе ў энэргію слова.

Днямі я пахаваў Лені, перажыўшы незвычайны энэргетычны катарсыс: быццам бы мне зрабілі пераліваньне крыві, так я аджыў. Бо я хаваў жанчыну, якая ў поўным розуме пражыла 101 год, перажыла ХХ стагодзьдзе і 11 верасьня ўбачыла катастрафічны ўдар па амэрыканізьме як modus’e vivendi. Лені Рыфэншталь — варты прыклад жыцьця напоўніцу.

Поўны варыянт артыкулу глядзіце ў газэце "Нашa Ніва".

Заканчэньне будзе.

Славамір Адамовіч

Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру