02.04.2004 / 13:00

Шарм невытлумачальны

Запісы Франца Сіўко

* * *

У Бешанковіцкую парафію ксёндз малады прыехаў, Алег Будкевіч. I за кароткі час прывабіў ня толькі каталікоў, а і шмат людзей староньніх. Карпатліваю працай сваёй, абыходлівасьцю, беларускасьцю непадробнаю, выкшталцонай. Гэтаксама годна і апантана Аляксандар Рагіня на Пастаўшчыне, Вячаслаў Пялінак у Друі і Павяцьці шчыруюць. З дабром ідуць да людзей, дабром і адгукаецца.

А мы ўсё, бязьдзейнасьць уласную апраўдваючы, на люд наракаем. I цёмны ён у нас, і дурны, і збыдлячаны. Нібыта самі не з таго катуха.

* * *

Дзед у восемдзесят з гакам на ровары за тры вярсты прыяжджаў галіцца. У портках спартовых, на галаве — капялюш, вакол шыі — хусьціна чырвоная накшталт піянерскага гальштука. Усё жыцьцё — у вёсцы, у працы пякельнай, а вось жа — хоць у кіно за героя-палюбоўніка. Аскепак цывілізацыі гаспадарскай, трывушчасьці й годнасьці ўвасабленьне. I шмат такіх, толькі не заўважаем, самаедзтвам ды разборкамі сваімі занятыя.

* * *

У спадарыні Эвы, полькі з Канады, муж у Маскве працуе.

— Шмат зарабляе? — пытаемся неяк.

— О, нават казаць няёмка, — багачка ўсьміхаецца. — Паверце, дастаткова, каб запрасіць вас у кавярню.

На наступны дзень, падчас экскурсіі ў Асызы, непярэліўкі ў нашай Эвы: партманэт з сумкі выцягнулі.

— Восемдзесят даляраў! — заенчыла роспачліва. — Вось, мела запрасіць вас дзе пасядзець — дык цяпер ужо выбачайце!

* * *

Маці на вадзе дзьвінскай гадавалася. Падчас вайны дзіцём пошту перавозіла на лодцы на латыскі бок. Лодка перакулілася на сярэдзіне ракі, мусіла малая ратавацца. Да берагу даплыла, а лістоў з далоні ня выпусьціла. Але вады з тае пары баяцца стала.

Калі быў клясе ў пятай, выправіліся ўдваіх зь ёю ў Бігосава трускалкі прадаваць. А перавозчык — п’янюткі, ды яшчэ і лодку сюды-туды, каб напалохаць, наўмысна гайдае. Памятаю, як прыхінула мяне да сябе і ўсё жагналася.

Незадоўга да яе сьмерці ля ракі разам былі, калі на працу ў Дрысу праз Краслаўшчыну дабіраўся. На хвалі паказала, тузанула да сябе:

— Не плыві, патонеш яшчэ!

Адпіхнуў яе ды і паплыў да другога берагу. Самае большае, пра што па сёньняшні дзень шкадую.

Поўны варыянт артыкулу глядзіце ў газэце "Нашa Ніва".

Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру