Маё сэрца ў далёкім полі

Пакацілася сонца ў цемрадзь

Мела сьмерць мне праклён злагодзіць

А злагодзіў маленькі сокал

Мае коні стрыгуць вушамі

Як блюзьнерыла ў скронях горыч

Мая помста чакала часу

Мела сьмерць мне праклён злагодзіць

Не ў пару наляцела сьцюжа

І ваўкі чалавечай мовай

На вячэру прасілі шчыра

Ў адну ноч перасох калодзеж

Урасталі ў зямлю дзядзінцы

У касьцях нылі косьці продкаў

І укленчыў нам Бог у душах —

Змоўкла вера ў глухіх балотах

Рудазолатам гасьлі пёркі

Ў сьветлым храме заходу сонца

Усьміхнуліся плачкі; мроіў

Вольны дух аб далёкіх войнах

Хто адное крыві са мною

Галасіў над маёй жалобай

Мела сьмерць мне праклён злагодзіць

А злагодзіў маленькі сокал

Поўны варыянт чытайце ў папяровай і pdf-вэрсіі газэты "Наша Ніва"