Забарона БЧБ і прызнанне яго экстрэмісцкім — важны крок да далейшай сакралізацыі сцяга. Ён пачынаў 2020 год як сімвал нацыянальна-дэмакратычнай праслойкі грамадства — 15-20% ад сілы. Завяршаў ён гэты год як сімвал шырокага грамадзянскага пратэсту без прывязкі да сваёй гісторыі.

Цяпер ён становіцца сакральным сімвалам, забароненым плодам, чымсьці, што будуць маляваць па начах на сценах, захоўваць у зацішных кутках і ўсё больш эмацыйна прывязвацца да гэтага знака.

Недаацэньваючы яго папулярнасць, улада адразае яшчэ адзін шлях да кампрамісу, выносячы мільёны сваіх апанентаў у поле крыміналу ўжо не толькі за іх дзеянні, але і за іх маркеры.

Чырвона-зялёны сцяг заўсёды меў большую падтрымку, чым беларуская ўлада і дакладна мог яе перажыць. Цяпер грамадству прапануюць падзяліцца. Сядзець побач з чырвона-зялёным сцягам цяпер праява палітычнай пазіцыі.

Такая палітызацыя сімвала і яго прывязка да канкрэтнай пазіцыі — шлях да таго, што сыход улады будзе азначаць сыход і яе атрыбутаў разам з ёй. Чырвона-зялёны сцяг меў шанцы не стаць такім атрыбутам, але зараз сапраўды стане.

Забараняючы БЧБ, улада гарантуе, што ён будзе дзяржаўным, паколькі гэта цяпер не субкультура. Важны дзень.

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?