28.02.2015 / 13:35

Святлана Калінкіна. Зло перамагло 12

Калі такое здараецца, перастаеш верыць у найвышэйшую справядлівасць, у Божую задуму існавання гэтага свету, у абавязковую перамогу дабра над злом.

Тым, хто ведаў Нямцова толькі па інтэрв'ю, нават цяжка ўявіць, колькі людзей могуць сказаць пра яго выключна добрыя словы без пафасу і нават без палітыкі. Тысячы! Гэта быў чалавек-свята, разумнік, феерычны аптыміст, у нейкім сэнсе палітычны Робін Гуд, у існаванне якіх у наш час проста складана паверыць …

І вось цяпер яго няма. Забіты чатырма стрэламі ў спіну.

Зло зараз перамагло.

Не буду казаць пра палітыку, не буду казаць пра тысячы, дзясяткі тысяч, сотні тысяч людзей, якія ўдзячныя Барысу за тое, што ён быў. Скажу пра сябе.

У мяне на памяць ад Нямцова застаўся гадзіннік. Аднойчы так атрымалася, што проста ў дзень нараджэння мне трэба было быць у Маскве. І прыхапкам, выязджаючы з дому, я забылася мабільнік. Гадзіннік ніколі не насіла, а таму аказалася ў Маскве, абсалютна дэзарыентаваная ў часе.

Слова за слова і Барыс кажа: «Лепш сама скажы, што табе падарыць на дзень нараджэння. Інакш павязеш у Мінск паўтараметровую матрошку».

Ну я і сказала: «Гадзіннік. Які-небудзь самы просценькі». Хоць, шчыра кажучы, сама я мела намер купіць новы мабільнік. Але папрасіць тэлефон у якасці падарунка палічыла няправільным, таму што занадта дорага. А гадзіннік, бо капейкі каштуе.

Праз нейкі час мне быў з добрымі пажаданнямі ўручаны гадзіннік. Просценькі, як я і прасіла. Без наваротаў і цыганшчыны.

Колькі гадоў пасля таго прайшло, я ўжо дакладна не скажу. Год, два, тры… Але аднойчы гадзіннік спыніўся і быў закінуты ў нейкую шуфлядку. Потым, разбіраючы ўсякі хлам, я нават хацела яго выкінуць, але чамусьці сама сябе спыніла: «А з чаго гэта я ўсё выкідваю? Людзі ж неяк рамантуюць паламаць рэчы…»

Зайшла ў Дом быту, паказала гадзіннік.

На мяне там паглядзелі, як на дурніцу: «Мы не дапаможам».

– Што, аднаразовы?

– Жанчына, гэта ваш гадзіннік?

– Мой…

– А вы на яго глядзелі?

–???

– Ну, літаркі не спрабавалі чытаць? 

– Не, - разгубілася я. – Гэта падарунак.

І я, напэўна, упершыню паглядзела на гэты гадзіннік не як на стрэлкі, якія паказваюць час, а як на гадзіннік.

– Jean Perret, - пацвердзіў гадзіншчык. - Нумарны. З cапфірамі. Вам не да нас, вам у краму швейцарскіх гадзіннікаў трэба. Батарэйку памяняюць.

Я была ў шоку. Я ніколі і нікога не разводжу на дарагія падарункі. А тут нават толкам не падзякавала чалавеку.

Дакладней, потым ужо падзякавала, але моцна падазраю, што ён нават не вельмі зразумеў, за што.

Ён патэлефанаваў, калі стала вядома, што ў Мінску на акцыі пратэсту пасля прэзідэнцкіх выбараў затрымалі расейцаў. І дзяўчына сярод іх была. Ён прасіў у першую чаргу паклапаціцца менавіта пра дзяўчыну – перадаць на Акрэсціна ваду, рэчы.

– Ды ў нас ужо на канвеер такія перадачы пастаўленыя – усім перадаюць, не толькі сваякам і знаёмым. Не хвалюйся.

– Не, ты прасачы. А то вашы там дураць, лічачы, што ўсе рускія – мудакі…

У гэтым быў увесь Нямцоў. Свой і сярод алігархаў, і сярод піянераў-рэвалюцыянераў. Які ўмее выпіць гарэлкі з страйкоўцамі-шахцёрамі і калекцыйнае віно на каралеўскім прыёме. Здольны рабіць дарагія падарункі без нагоды і патрэбы, і забываць пра гэта. Думаць пра тых, каго нават не ведае.

Чалавек са стрыжнем, з паняццямі пра дабро і зло. Вялікі аптыміст і адчайны фаталіст, напэўна…

Сёння зло перамагло.

Барыса няма.

Гадзіннік ідзе.

0
МатрУна / Адказаць
28.02.2015 / 13:49
беражыце яго гадзiннiк .... :-(
0
Anatol Starkou / Адказаць
28.02.2015 / 13:55
Цікава. Але час не спыняецца. Наш час йдзе далей.
0
Андрусь зь Менску / Адказаць
28.02.2015 / 14:09
Берегите часы. Светлая память Борису! Словами Орлуши: "И сдали, похоже, ублюдков нервы. Они боялись тебя, Борис."
Паказаць усе каментары/ 12 /
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру